ตอนแรกในตู้รับเรื่องร้องเรียนมีกระดาษเพียงไม่กี่แผ่น แต่ไม่นานตู้ก็ถูกยัดจนแน่น กระดาษที่ยัดไม่เข้าก็มีคนดันเข้าไปจากรูระหว่างซอก จนมุมกระดาษยับยู่ยี่ไปหมด
"มัธยมปลายปีหนึ่งห้อง 10 มีคนบังคับให้เพื่อนเขียนการบ้านให้"
"มัธยมปลายปีสองห้อง 4 มีคนเทกาวใส่เก้าอี้เพื่อน"
"มัธยมปลายปีสามห้อง 7 มีคนขโมยเงินค่าห้อง"
"มีคนตัดผมเพื่อนในหอพัก"
"มีคนสาดน้ำลงห้องน้ำ"
ทุกครั้งที่เสียงประกาศดังขึ้น ก็มีชื่อใหม่ถูกเรียกออกมา ผู้ถูกร้องเรียนไม่ยอม หันไปร้องเรียนคนอื่นบ้าง หนึ่งคนร้องเรียนสองคน สองคนลากออกมาได้สี่คน
ระยะเวลาหนึ่ง นักเรียนทั้งโรงเรียนต่างสุภาพขึ้นมาก
ลึกเข้าไปในความฝัน โจวเสี่ยวหยาตัวจริงนั่งอยู่บนชิงช้า สองขาแกว่งอยู่กลางอากาศ เธอมองภาพตรงหน้า — ทั้งโรงเรียนเพราะ "การจัดการ" ของ "โจวเสี่ยวหยา" ต้องตกอยู่ในคลื่นร้องเรียนที่โกลาหล
พวกคนรังแกที่เคยเหยียบหัวคนอื่นอยู่สูงส่ง ตอนนี้ต่างหุบหัวหุบหางตามๆ กัน โดนครูตำหนิ โดนเพื่อนตัดขาด
ปากของโจวเสี่ยวหยาอ้าเผลอ เธอไม่เคยคิดมาก่อนว่าเรื่องจะเป็นไปได้แบบนี้
นี่... ยังตอบโต้แบบนี้ได้ด้วยสินะ
ดวงตาของเธอส่องประกายวิบวับขึ้นมาจุดหนึ่ง
"การรังแกในโรงเรียน แก้ได้ด้วยวิธีแบบนี้เอง" เธอพึมพำกับตัวเอง "แล้ว... ครอบครัวล่ะ?"
ประกายเล็ก ๆ นั้นในดวงตาก็รืดลับมือดับลงอีกครั้ง
"พ่อบอกว่า ทำไมไม่รังแกคนอื่น มารังแกแต่ฉัน?"