เช้าวันรุ่งขึ้น พอเปิดคาบอ่านหนังสือตอนเช้าได้ไม่นาน ครูที่ปรึกษาก็ถือหนังสือก้าวเข้ามาในห้อง เหลือบไปเจอใบหน้าเขียวคล้ำของเฉินฮ่าวเข้าเต็มตา
"เฉินฮ่าว หน้าแกเป็นอะไรน่ะ"
เฉินฮ่าวลูบจมูกตัวเอง "สะดุดล้มเมื่อวานตอนเลิกเรียน"
"ล้มแล้วเป็นขนาดนี้เลยเหรอ"
"อืม ล้มลงไปในซอย"
ครูที่ปรึกษาหันไปมองหวังเหลยที่แขนพันผ้าก๊อซอยู่ "แกก็ล้มเหมือนกันเหรอ"
"ผม...พอไปประคองมัน ก็ตามล้มไปด้วย"
"จ้าวไค หน้าผากแกล่ะ"
จ้าวไคก้มหน้า "ผมไปประคองสองคนนั่น ก็เลยล้มอีก"
มีคนหัวเราะหลุดออกมาในห้อง
ครูที่ปรึกษาเคาะหนังสือลงบนโต๊ะครู "สามคนแกไปเรียงตัวซ้อนกันเป็นพีระมิดกันมาเหรอ"
โจวเสี่ยวหยาก้มหน้าเปิดตำรา ไหล่กระตุกขึ้นสองครั้ง
เฉินฮ่าวเหลือบเห็นว่าเธอกำลังหัวเราะ แต่ก็ไม่กล้าเปิดโปง ได้แต่เอ่ยทีละคำจากริมฝีปาก "ในซอยมืดสนิท ผมมองอะไรไม่เห็นเลย ก็เลยล้มคว่ำ"
"ครั้งหน้าเดินดูทางให้ดีหน่อย"
"รับทราบครับ ครู"
ครูที่ปรึกษาเริ่มนำอ่านบทเรียน
ซวี่หยวนใช้ตำราบังหน้า เอียงเข้าไปกระซิบที่ข้างหูโจวเสี่ยวหยา "คนอื่นตีเหรอ"
"ชู่ว์"
"แกคนเดียวตีสามคน?"
"สิบสอง"
โคลม! ตำราในมือซวี่หยวนตกลงบนโต๊ะ
ครูที่ปรึกษาเงยหน้าขึ้น "ซวี่หยวน!"
"มีครับ!"
"ถือหนังสือให้มั่นหน่อย เช้านี้ไม่ได้กินข้าวหรือไง"
"กิ...กินแล้วครับ"
ซวี่หยวนหยิบตำราขึ้นมา เริ่มท่องจำให้ดูเข้าท่า แต่ความตกใจในใจยังไม่จางหาย เพื่อนร่วมโต๊ะ...เก่งขนาดนี้เลยเหรอ? เรียนเก่ง ตีคนก็เก่ง ยิ่งไปกว่านั้นเธอกลับรู้สึกชื่นชมมากขึ้นไปอีก!