คุณปู่หลิวก้าวเดินมาพร้อมแนบสองมือไว้ข้างหลัง สายตากวาดไล่ไปรอบหนึ่งบนร่างของหกคนที่ลอยอยู่กลางอากาศ หกคนนั้นที่ถูกวิญญาณรัดคอยังคงสะบัดขา "เอือก เอือก" อยู่ไม่หยุด
อีวานนาหันไปมองหลินซุ่ยอาน รอให้หญิงสาวเป็นผู้พูด
"ปล่อย"
ร่างหกคนกระแทกลงพื้นจนนั่งทับก้น บ้างก็ปิดคอไอและหอบ บ้างก็ก้มลงคลื่นไส้อาเจียนอยู่ริมสนามหญ้า
ชายใบหน้ามีรอยแผลเป็นเป็นคนแรกที่ลุกขึ้น เช็ดหน้าแล้วยื่นมือชี้หลินซุ่ยอานทันที "ครูครับ! พวกมันทำร้ายคน!"
"พวกมันเก้าคนล้อมเราหกคน ใช้อุปกรณ์เสริมรัดคอ คอผมยังมีรอยอยู่เลย!"
ชายตัวสูงลุกขึ้นตาม ลากคอเสื้อลงให้เห็นรอยแดงเป็นทาง "ครูดูสิครับ นี่มันถูกบีบคอ"
หลินซุ่ยอานกอดเสวียนโหย่วไว้แน่น ไม่กล้าสบตาคุณปู่หลิว ได้แต่ก้มหน้ามองพื้นพลางส่งเสียงในใจ พื้นที่นี่มันเรียบจริง ๆ เลยนะ! ฮือ ๆ อย่าเพิ่มการบ้านให้ฉันเป็นเลย!
"ฉันเห็นแล้ว" คุณปู่หลิวพยักหน้า
ดวงตาของชายรอยแผลเป็นสว่างวาบทันที
"ฉันยืนอยู่ริมหน้าต่างชั้นสองมากว่าสองนาที" คุณปู่หลิวหยิบมือออกจากข้างหลัง ชี้ไปที่หกคนนั้น "ฉันเห็นชัดเจน คนที่เริ่มลงมือก่อนคือพวกแกทั้งหก"
สีหน้าของชายรอยแผลเป็นเปลี่ยนไป "พวกเราไม่ได้......"
"มีดปากกาปอดดินสอ" คุณปู่หลิวยื่นมือชี้ "ตกอยู่ข้างเท้าแก"
ชายรอยแผลเป็นสะดุ้งสะเทือน ถอยหลังครึ่งก้าว ลากเท้าหลบไปด้านข้าง
"ถอยไปก็ไม่มีประโยชน์" คุณปู่หลิวกล่าว "ใช้เครื่องเขียนเจตนาทำร้ายคนในเวลาเรียน หักคะแนนพฤติกรรม 10 คะแนน"