ขณะเดียวกัน ในส่วนลึกของความฝัน ดวงตาคู่หนึ่งกำลังมองดูห้องเรียนหลังนี้อย่างจืดชืด
นั่นคือจิวเสี่ยวหยาตัวจริง
เธอใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่ที่นี่ และจะออกไปก็ต่อเมื่อถึงช่วงแจกประกาศนียบัตรเกียรติคุณในช่วงท้ายของด่าน ส่วนยามที่เบื่อ เธอก็มักมองดูผู้เล่นเหล่านี้กระโดดเข้ามาติดกับดักกฎแล้วร่วงลงสู่ความฝันที่เธอสร้างไว้
เธอมองพวกผู้บุกรุกเหล่านั้น ถูกบังคับให้สวมชุดนักเรียนของเธอ ใช้ชื่อของเธอ นั่งที่ตัวของเธอ แทนที่เธอ เดินซ้ำบนเส้นทางที่เธอเคยเดินเมื่อปีนั้น
แล้วก็... ตาย
ไม่มีข้อยกเว้นสักคน
บ้างก็ต่อต้าน ถูกรังแกจนตาย บ้างก็ยอมจำนน คะแนนตกถูกเกลี้ยกล่อมให้ออกจากโรงเรียน บ้างก็ซ่อนฝีมือ ถูกคนในครอบครัวบีบให้ตาย...
ไม่ว่าจะเลือกแบบไหน คนเหล่านี้สุดท้ายก็จะร้องออกมาว่า "ฉันไม่อยากตาย"
น่าเบื่อชะมัด
จิวเสี่ยวหยาเปลี่ยนอิริยาบถบนชิงช้า พิงพนักชิงช้า ง่วงซึมอยู่เล็กน้อย
วันนี้มีคนมาค่อนข้างเยอะ รุ่นก่อนๆ ที่มาก่อนเกือบพังแล้ว และตอนนี้ก็มาอีกหนึ่งคน
สายตาของจิวเสี่ยวหยาหลุดลงบนเด็กหญิงคนใหม่ที่เพิ่งมาถึง เธอเปิดหน้าต่างข้อมูลของ "จิวเสี่ยวหยา" คนใหม่นี้ขึ้นมา
คะแนนความประพฤติ 82 คะแนนปัญญา 98 คะแนนกีฬา 62
สูงขนาดนี้เลยเหรอ? จิวเสี่ยวหยารู้สึกสนุกขึ้นมาทันที คะแนนนักเรียนดีเด่นสามด้านของคนคนนี้กลับสูงที่สุดในกลุ่มคนรุ่นนี้ แถมยังได้มาภายในเวลาอันสั้นเช่นนี้
งั้นคนคนนี้ต้องเก่งมากแน่ ๆ สินะ? เหมือน... ตัวเธอเองในปีนั้นไง