ฟู่หว่านหลิงโกรธจนกัดฟันกรอด สุดท้ายก็พูดอย่างไม่เต็มใจว่า “ขอโทษ พอใจหรือยัง”
“คุณฟู่ คำขอโทษของคุณไม่มีความจริงใจเลยค่ะ” สวี่เยวี่ยนกล่าวอย่างเฉยชา
“สวี่เยวี่ยน เธอพอได้แล้ว ฉันยอมก้มหัวให้ขนาดนี้ ยังจะเอาอะไรอีก?” ฟู่หว่านหลิงกัดฟันพูด
สวี่เยวี่ยนมองเธอ “ถ้าคำขอโทษของคุณทำให้ฉันพอใจไม่ได้ เรื่องที่เหลือก็ไม่ต้องคุยกันแล้วค่ะ”
ซ่งจิ่งอันหันไปมองฟู่หว่านหลิง “คุณป้าสะใภ้ใหญ่ ผมรู้ว่าคุณโกรธมาก แต่ใจเย็นก่อนนะครับ
เรายังมีเรื่องสำคัญต้องคุยกัน เรื่องบริษัท...”
ฟู่หว่านหลิงจ้องสวี่เยวี่ยนอย่างเกรี้ยวกราด สุดท้ายก็ยังปรับสีหน้า พยายามพูดกับสวี่เยวี่ยนด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า
“ขอโทษ เป็นฉันที่ผิดเอง”
“ก็ได้ เห็นแก่ที่คุณแก่แล้ว สมองไม่ค่อยดี
ฉันยกโทษให้ก็แล้วกัน”
ฟู่หว่านหลิงโกรธจนแทบขบฟันทั้งปากให้แตกละเอียด
เธอจ้องสวี่เยวี่ยน “สวี่เยวี่ยน เธอต้องหย่ากับลูกชายฉัน”
“หย่าได้ค่ะ” สวี่เยวี่ยนตอบ
ฟู่หว่านหลิงยังอยากพูดต่อ...
ซ่งจิ่งอันขัดจังหวะเธอ “คุณป้าสะใภ้ใหญ่ เรื่องนี้ให้ผมคุยกับคุณสวี่เถอะครับ”
ฟู่หว่านหลิงถลึงตาใส่ซ่งจิ่งอันอย่างดุดัน
“จะคุยอะไร? ฉันต่างหากที่เป็นแม่สามีของเธอ เรื่องแต่งงานระหว่างเธอกับจิ่งเซินย่อมต้องให้ฉันเป็นคนตัดสินใจ
อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าพวกบ้านรองกำลังคิดอะไรอยู่!”
ซ่งจิ่งอันคิดในใจ: ยังมีคนไม่รู้จักดูสถานการณ์แบบนี้ด้วยหรือ?
เขาลดเสียงลงแล้วพูดกับฟู่หว่านหลิง “ผมรู้ว่าตอนนี้คุณป้าสะใภ้ใหญ่โกรธมาก
แต่สิ่งที่เราต้องทำตอนนี้ คือพยายามกอบกู้ชื่อเสียงและชดเชยความเสียหายให้ตระกูลซ่ง
เรื่องไลฟ์สดเป็นเรื่องใหญ่
คุณก็รู้ว่าตอนนี้ราคาหุ้นบริษัทเริ่มตกแล้ว
ยิ่งถ้าข้อหากักขังคนถูกยืนยันขึ้นมา ก็ต้องมีคนรับผิดทางอาญา
คนคนนั้นจะเป็นคุณป้าสะใภ้ใหญ่หรือครับ?”
ฟู่หว่านหลิงยิ่งโกรธเข้าไปใหญ่
ลูกชายบ้านรองแท้ ๆ กล้ามาสั่งสอนเธอด้วย!
ถ้านับอายุ เขาก็เป็นรุ่นน้อง ถ้านับความสามารถ เขายิ่งไม่มีสิทธิ์!
ฟู่หว่านหลิงพูดเสียงเย็น “ฉันบอกแล้วว่าเรื่องนี้ฉันจัดการเอง
ผู้หญิงคนนี้ก็แค่อยากได้เงิน อยากได้ค่าชดเชย
เรื่องที่ใช้เงินแก้ได้ก็ไม่ใช่ปัญหา
ตอนนี้ออกไปได้แล้ว”
ฟู่หว่านหลิงชี้ไปที่ประตู
ซ่งจิ่งอันยกมือกุมขมับ คำพูดดี ๆ นั้นยากจะช่วยคนที่รนหาที่ตายจริง ๆ
เขาดูออกว่าสวี่เยวี่ยนเป็นคนฉลาดมาก
เขาไม่รู้ว่าทำไมเธอถึงยอมซ่อนตัวอยู่ในตระกูลซ่งมาตลอดสามปี
แต่เขามั่นใจว่า ตระกูลซ่งจะต้องจ่ายราคาแพงกว่าที่คาดไว้มากสำหรับการอดทนซ่อนตัวตลอดสามปีนั้น
แต่ฟู่หว่านหลิงในตอนนี้กลับยังไม่เข้าใจสถานการณ์
ไม่เข้าใจก็ช่างเถอะ บ้านใหญ่โชคร้าย บ้านรองอย่างพวกเขาก็ควรจะดีใจสิ
ซ่งจิ่งอันลุกขึ้น ผงกศีรษะให้สวี่เยวี่ยนเล็กน้อย ก่อนเดินออกจากห้องไกล่เกลี่ยไปอย่างรวดเร็ว
สวี่เยวี่ยนคิดในใจ: ตระกูลซ่งก็ยังมีคนฉลาดอยู่บ้าง น่าเสียดายที่ดันเจอเพื่อนร่วมทีมไม่ได้เรื่อง
ในห้องไกล่เกลี่ยเหลือเพียงตำรวจ สวี่เยวี่ยน ฟู่หว่านหลิง และทนายความที่เธอพามาด้วย
ฟู่หว่านหลิงโยนเอกสารชุดหนึ่งลงตรงหน้าสวี่เยวี่ยนอย่างวางอำนาจ
“อ่านดู ทำตามนี้ แล้วเธอจะได้เงินจากตระกูลซ่งมากกว่าที่ชาตินี้เคยเห็น”
สวี่เยวี่ยนเปิดเอกสาร ข้อความระบุว่า: สวี่เยวี่ยนต้องไลฟ์สดด้วยตนเอง เพื่อชี้แจงต่อทุกคนว่าเธอกับซ่งจิ่งเซินไม่ได้จดทะเบียนสมรสกัน
เธอเข้าใจผิดคิดว่าใบทะเบียนสมรสของคนอื่นเป็นของตัวเอง
ข้อสอง ให้ไปดำเนินการหย่ากับซ่งจิ่งเซินทันที
ขั้นตอนการหย่าทั้งหมดต้องดำเนินการเป็นความลับ ห้ามเปิดเผยต่อสาธารณะ
หากข่าวที่ทั้งคู่จดทะเบียนสมรสและหย่ากันถูกเปิดเผย สวี่เยวี่ยนต้องรับผิดชอบค่าปรับจำนวนมหาศาล
สวี่เยวี่ยนอ่านถึงตรงนี้ก็โยนเอกสารกลับไป
เธอออกแรงมากไปนิดเดียว เอกสารจึงลอยไปตกลงในอ้อมแขนฟู่หว่านหลิงพอดี
ฟู่หว่านหลิงเดือดดาลขึ้นมาทันที
เธอผุดลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว ยกแฟ้มเอกสารขึ้นฟาดใส่ศีรษะสวี่เยวี่ยน
ตำรวจรีบเอ่ยขึ้นว่า “คุณฟู่ ที่นี่เป็นห้องไกล่เกลี่ยของสถานีตำรวจ
ถ้าคุณก่อเหตุทำร้ายร่างกายในห้องไกล่เกลี่ย เราสามารถดำเนินคดีกับคุณได้ทันที”
ฟู่หว่านหลิงฟาดแฟ้มลงบนโต๊ะ “เห็นชัด ๆ ว่าเธอโยนเอกสารใส่ฉันก่อน!”
“ท่าทางตอนฉันโยนเอกสาร ก็เรียนแบบคุณมานี่คะ?
ทำไมคุณทำได้ แต่ฉันทำไม่ได้?
หรือคุณฟู่คิดว่าคนเรามีชนชั้นแบ่งแยกกันด้วย?
ถ้าคุณคิดอย่างนั้นจริง ๆ ฉันก็ไม่ขัดข้องที่จะเปิดเผยความคิดของคุณให้คนอื่นรู้” น้ำเสียงของสวี่เยวี่ยนเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย
ฟู่หว่านหลิงถูกสวี่เยวี่ยนยั่วโมโหจนหน้าแดงก่ำ กว่าจะหาเสียงตัวเองเจอก็ผ่านไปครู่ใหญ่
“ตระกูลซ่งของเราต้องการให้เธอถอนแจ้งความทันที
แล้วยอมรับต่อหน้าทุกคนว่าใบทะเบียนสมรสของเธอกับซ่งจิ่งเซินไม่มีอยู่จริง
จากนั้นก็ไปหย่ากันเดี๋ยวนี้”
“เป็นไปไม่ได้ค่ะ” สวี่เยวี่ยนปฏิเสธทันที “ฉันไม่ร่วมมือกับตระกูลซ่งโกหกแน่
หย่าได้ค่ะ
แต่ค่าจ้าง ค่าชดเชยความเสียหายทางจิตใจ และทรัพย์สินหลังแต่งงานที่ฉันควรได้ ต้องจ่ายให้ครบแม้แต่หยวนเดียวก็ห้ามขาด”
“เธอนี่มัน... กล้าเรียกร้องจริง ๆ!” ฟู่หว่านหลิงโกรธจนปลายนิ้วสั่นระริก
นังตัวดี ต่อให้ตอนนี้เธอทำอะไรสวี่เยวี่ยนไม่ได้ แต่วันข้างหน้ายังอีกยาวไกล!
เธอต้องเอาคืนให้ได้!
“คุณไม่จ่ายก็ได้นี่คะ” สวี่เยวี่ยนพูดเสียงเรียบ
ฟู่หว่านหลิงกัดฟันกรอดด้วยความโกรธ
เธอไม่คิดเลยว่าเด็กสาวที่เมื่อสามปีก่อนยังขี้กลัวและไม่กล้าสู้คน จะเปลี่ยนเป็นคนปากคมแถมไม่เกรงกลัวเธอเลยสักนิด
สวี่เยวี่ยนมองฟู่หว่านหลิงแล้วพูดช้า ๆ ว่า “คุณฟู่ ถ้าซ่งจิ่งเซินรู้ว่า ตลอดสามปีที่เขาป่วย แม่แท้ ๆ ของเขามาเยี่ยมแค่สองครั้งในเดือนแรก
หลังจากนั้นตลอดสามปี คุณไม่เคยโผล่มาเลยสักครั้ง
จนกระทั่งร่างกายเขาหายดีแล้ว คุณถึงกลับมาปรากฏตัวอีกครั้ง...
ไม่รู้ว่าเขาจะคิดยังไงนะคะ”
“เธอขู่ฉันหรือ?” ฟู่หว่านหลิงร้องเสียงหลง
สวี่เยวี่ยนยักไหล่ “ฉันขู่คุณตรงไหนคะ?
ฉันแค่พูดข้อเท็จจริงเท่านั้นเอง
มีตำรวจสองนายอยู่ตรงนี้ คุณอย่ามาใส่ร้ายฉันนะคะ
ไม่อย่างนั้นฉันฟ้องคุณจริง ๆ ด้วย”
ฟู่หว่านหลิงโกรธจนหน้าแดงก่ำ “เธอ...”
“เรื่องเงินชดเชย ถ้าคุณฟู่ยอมจ่ายให้มากหน่อย
ฉันคิดว่าหลังจากนี้ฉันกับคุณซ่งจิ่งเซินคงไม่มีโอกาสได้พบกันอีก
แม้แต่ตอนหย่า คุณซ่งจิ่งเซินก็สามารถมอบหมายให้ทนายจัดการแทนได้ค่ะ”
พูดจบสวี่เยวี่ยนก็หยิบแก้วน้ำขึ้นมา แล้วค่อย ๆ จิบอย่างไม่รีบร้อน
ฟู่หว่านหลิงกำหมัดแน่น ใบหน้าเดี๋ยวแดงเดี๋ยวซีด
แต่ถึงอย่างนั้น ตอนนี้เธอก็ทำอะไรสวี่เยวี่ยนไม่ได้จริง ๆ
จึงได้แต่ให้ทนายคำนวณรายได้จากเงินปันผลหุ้นของซ่งจิ่งเซินตลอดสามปีนั้น ณ ที่เกิดเหตุ
รวมทั้งค่าใช้จ่ายสำหรับการดูแลตลอด 24 ชั่วโมง ค่าพี่เลี้ยง และค่าคนสวนตามอัตราปกติ
ส่วนเงินชดเชยความเสียหายทางจิตใจก็คำนวณในอัตราสูงสุดเช่นกัน
สวี่เยวี่ยนยืนดูอยู่ข้าง ๆ พอเห็นตัวเลขก็พยักหน้าอย่างพอใจ
ฟู่หว่านหลิงกัดฟันกรอด “เธอถอนแจ้งความก่อน”
“ไม่ได้ค่ะ
เราควรลงนามในข้อตกลงไกล่เกลี่ยกันก่อน
พอลงนามในข้อตกลงแล้ว ฉันถึงจะถอนแจ้งความ
ไม่อย่างนั้นถ้าฉันถอนแจ้งความไปแล้ว พวกคุณไม่จ่ายเงินตามที่ตกลงกันจะทำยังไงคะ?”
ฟู่หว่านหลิงหน้าแดงก่ำ “เธอคิดว่าคนตระกูลซ่งจะผิดคำพูดหรือ?”
“แน่นอนค่ะ พวกคุณตระกูลซ่งกลับคำไปมา ไม่รักษาคำพูดอยู่แล้ว”
ฟู่หว่านหลิง: อ๊ากกก เธอรู้สึกว่าตัวเองกำลังจะถูกสวี่เยวี่ยนทำให้โมโหจนตายแล้ว