รัตติกาลดำมืด เสียงลมหวีดหวิวราวกับปิศาจร้ายโหยหวน เสริมบรรยากาศชวนขนพองสยองขวัญ
“สรุปคือ… ข้าเพิ่งเห็นเงาร่างคนตรงนี้”
ฉู่เหอเกาะอยู่บนแผ่นหลังของเด็กหนุ่ม ศีรษะซุกอยู่ที่ซอกคอเขา มีเพียงดวงตาคู่หนึ่งที่มองออกไปนอกหน้าต่าง มือชี้ไปทางนั้น แต่กลับมีเพียงเงาไม้ซ้อนทับกัน ส่วนเงาผี ไม่รู้หายไปไหนแล้ว
“อาเจี่ยว อาเจี่ยว ใต้หล้านี้มีผีจริงหรือไม่”
ฉู่เหอคว้าเส้นผมสีขาวของเขาไว้ ออกแรงจนศีรษะเขาสั่นคลอนตาม
อาเจี่ยวมีสีหน้าเรียบเฉย “ที่นี่มีกลิ่นอายของคนตาย”
ฉู่เหอขนลุก “นั่นก็หมายความว่ามีผีน่ะสิ”
อาเจี่ยวกล่าว “ไม่ใช่ผี”
มีกลิ่นอายของคนตาย แต่ไม่ใช่ผี เช่นนั้นคือสิ่งใดกัน
อาเจี่ยวเบือนหน้ามามองนาง “ฉู่เหอ เจ้าหนักนัก”
เส้นเลือดบนขมับของฉู่เหอผุดปูดขึ้นมาเส้นหนึ่ง
ทว่ากลับเห็นรอยช้ำดำที่ตาซ้ายของเขา ทำลายความงามแห่งใบหน้าอันหมดจดของเด็กหนุ่มจนสิ้น แฝงไว้ด้วยความขบขันที่แปลกประหลาด ซึ่งสามารถเผยอันตรายร้ายแรงกว่าได้ทุกเมื่อ
ฝีมือฟาดคนของฉู่เหอนั้นรวดเร็ว แต่หลังจากนั้นนางก็ค่อย ๆ รู้สึกหวาดหวั่น
เพราะอย่างไรเสีย วิธีฆ่าคนของคนผู้นี้ก็โหดเหี้ยมขึ้นครั้งแล้วครั้งเล่า
ฉู่เหอนอนพาดบนหลังเขา ไร้เสียง มีเพียงลูกตาที่กลิ้งไปมา เท้าที่ไม่ได้สวมรองเท้า นิ้วเท้าหดงอเข้าไปทีละนิ้ว เชื่องจนน่าขัน
อาเจี่ยววางนางลงบนเตียง พิงกับผนัง กอดอกมองนางสวมรองเท้า ท่วงท่าเงียบงัน ดูราวกับกำลังครุ่นคิดว่าจะลงมือกับนางอย่างไร
ฉู่เหอตั้งใจสวมรองเท้าอย่างยืดยาด แอบชำเลืองมองเขาเป็นระยะ
“หากไร้เท้า คงไม่ต้องเสียเวลาสวมรองเท้าแล้วกระมัง”
แผ่นหลังของฉู่เหอมีเหงื่อเย็นซึม รองเท้าที่สวมไม่เสร็จมาเนิ่นนานกลับสวมเสร็จในพริบตา ใบหน้านางเผยรอยยิ้มประจบประแจง ขยับเข้าไปใกล้กายเขา เอ่ยถามด้วยความเป็นห่วง “อาเจี่ยว ดวงตาเจ้ายังเจ็บอยู่หรือไม่”