“นายหญิง สวีซิ่วหรงดูเหมือนกำลังสืบเรื่องหมอหลวงจินอยู่พักนี้”
เหมียวอวิ้นขมวดคิ้วเล็กน้อย น้ำเสียงเผลอลดระดับลงโดยไม่รู้ตัว
“หมอหลวงจินรู้สึกว่าช่วงหนึ่งถึงสองเดือนมานี้มีคนคอยติดตามเขา และสายตาที่เราวางไว้ในตำหนักฉางเล่อก็ส่งข่าวกลับมาว่าสวีซิ่วหรงดูเหมือนจะพยายามสืบหาภูมิหลังของหมอหลวงจินอยู่”
สีหน้าเหมียวอวิ้นยิ่งเคร่งขรึมลง
ซูจิ้งเหยากำลังตั้งใจตัดดอกไม้อยู่พลางชะงักมือลงเล็กน้อย กำกรรไกรในมือแน่นขึ้น
“สวีซิ่วหรงคนนี้ดูไม่ธรรมดาเสียแล้ว”
แววตาเรียวนางวาบวับไปด้วยความคมคาย
แม้ซูจิ้งเหยาเตรียมให้จวินเจ๋อเฉินรู้ว่านางเริ่มวางแผนต่อเขาตั้งแต่อยู่ในวังตะวันออกแล้ว แต่นางก็ไม่คิดจะให้ใครเข้ามาแทรกกลางระหว่างนางกับจวินเจ๋อเฉิน
เรื่องของคนสองคนหากมีคนที่สามเข้ามาเกี่ยวข้อง ย่อมซับซ้อนขึ้นและบั่นทอนความรู้สึกอย่างยิ่ง
จากนั้น ซูจิ้งเหยาก็สั่งการ:"ให้หมอหลวงจินออกจากวังไป ออกจากเมืองหลวง ปีสองปีนี้อย่ากลับมา"
นางรู้ดีว่าความหวงแหนของจวินเจ๋อเฉินน่ากลัวเพียงใด หากให้จวินเจ๋อเฉินรู้ว่าลี่จิ้นแอบมีใจต่อนาง จวินเจ๋อเฉินคงไม่ยอมปล่อยลี่จิ้นรอดชีวิตไปได้ง่าย ๆ
เมื่อสวีซิ่วหรงเริ่มสังเกตลี่จิ้น ก็ดูเหมือนว่านางจะพบร่องรอยอะไรบางอย่างแล้ว
ระหว่างที่ซูจิ้งเหยากำลังครุ่นคิด เหมียวเซี่ยก็เดินเข้ามาอย่างเบาสบาย
“นายหญิง ขันทีหนุ่มจากตำหนักเฉียนชิงเพิ่งมารายงานว่า ฝ่าบาทมีรับสั่งให้นายหญิงไปพบที่ตำหนักว่านเซียงคืนนี้”
ใบหน้าเหมียวเซี่ยเปี่ยมไปด้วยรอยยิ้มสดใส ตาหยีเป็นพระจันทร์เสี้ยว
ตำหนักว่านเซียงเป็นตำหนักที่สูงที่สุดในพระราชวัง สูงประมาณ 300 ฟุต ปกติจะเปิดเฉพาะพิธีบูชา การเข้าเฝ้าหรือการเฉลิมฉลองเท่านั้น วันนี้ฝ่าบาทกลับมีรับสั่งให้นายหญิงไปที่นั่น
แววตาเหมียวเซี่ยเต็มไปด้วยความอยากรู้และปรารถนา
นางก็อยากไปชมด้วยเหมือนกัน ได้ยินว่าชั้นบนสุดของตำหนักว่านเซียงเอื้อมมือก็แตะดาวได้
ซูจิ้งเหยายกคิ้วขึ้น วันนี้จวินเจ๋อเฉินมีอารมณ์ดีถึงเพียงนี้หรือ?
“นายหญิง คืนนี้จะสวมชุดไหนดี ข้าน้อยจะได้แต่งแต้มให้นายหญิงงามเลอเลิศ”