"เจ้าต้องการแก้แค้นฝ่าบาท จึงคิดจะแต่งงานกับพี่ชายของข้า หวังจะใช้ตระกูลซู่ ใช้พี่ชายของข้าก่อการลอบสังหารกระนั้นหรือ?"
ซูจิ้งเหยาขมวดคิ้วแน่น สายตาเฉียบคม น้ำเสียงเต็มไปด้วยการซักถาม
"กระทั่งในวันที่ไทเฮาเสด็จกลับวัง เจ้ายังพกยาพิษ คบคิดกับพระสนมในวัง สังหารเหม่ยเหรินฉู่หรือ?"
"ใช่ ข้าเคียดแค้นเขา ข้าต้องการแก้แค้นเขา เริ่มแรกข้าตั้งใจจะห่างเหินจากเสนาบดีซู แต่หากต้องการแก้แค้นฝ่าบาท มีเพียงเจ้ากับตระกูลซู่เท่านั้นที่ทำให้ข้าบรรลุเป้าหมายได้"
ฉีว่านหยินเงยหน้าขึ้น แววตาเต็มไปด้วยความบ้าคลั่งและความเด็ดเดี่ยว น้ำตาคลอเบ้าแต่กลับดื้อรั้นไม่ยอมร่วงหล่น
"ดังนั้น เมื่อพระสนมในวังติดต่อข้าให้กลั่นแกล้งเจ้า ข้าจึงตอบตกลงโดยไม่ลังเล"
เสียงของนางสั่นเครือเล็กน้อย ราวกับใช้เรี่ยวแรงทั้งหมดที่มี
"เหตุใดบุรุษเจ้าชู้เช่นนี้ถึงได้ความรักจากเจ้า เหตุใดเจ้าต้องรักจักรพรรดิที่เลือดเย็นไร้หัวใจ เหตุใดเจ้าต้องมอบความสุขให้เขา เขาควรอยู่อย่างโดดเดี่ยวไปตลอดชีวิต"
ฉีว่านหยินตะโกนอย่างบ้าคลั่ง ใบหน้าบิดเบี้ยวราวกับคนวิกลจริต
นางไม่รู้ว่าชีวิตอันน่าเศร้าของนางควรให้ใครรับผิดชอบ
นางเพียงต้องการแก้แค้น พวกเขาไม่เคยประสบกับความเจ็บปวดของนาง จะเข้าใจความเจ็บปวดของนางได้อย่างไร นางคิดว่านางสามารถวางทุกอย่างในอดีตลงได้
แต่เมื่อกลับมาถึงเมืองหลวง การที่ฝ่าบาทเปลี่ยนใจก็ทำให้ความเคียดแค้นในใจนางกลับมาลุกโชนอีกครั้ง นางไม่สามารถให้อภัยได้ หากสามารถทำลายโลกใบนี้ได้ ฉีว่านหยินยินดีจะหายไปพร้อมกับโลกใบนี้
"นั่นเป็นเพียงความคิดของเจ้า เขาไม่เคยทำร้ายข้า"
ซูจิ้งเหยาแม้ไม่รักจวินเจ๋อเฉิน แต่จวินเจ๋อเฉินก็ไม่เคยทำร้ายนางจริง ๆ ถึงแม้ก่อนหน้านี้จะมีความขัดแย้งกันบ้าง จวินเจ๋อเฉินทำให้นาง "ปวดร้าว" แต่ซูจิ้งเหยาก็วางแผนเล่นงานจวินเจ๋อเฉิน ให้เขาปวดร้าวเช่นกัน
ซูจิ้งเหยาได้สิ่งที่ต้องการจากจวินเจ๋อเฉินแล้ว จวินเจ๋อเฉินไม่ติดหนี้นาง
แต่ตลอดทาง เขาทำร้ายผู้หญิงมากมาย นอกเหนือจากฉีว่านหยิน เหล่าหญิงในวังเหล่านั้นไม่น่าสงสารหรือ?
สายตาของนางเริ่มซับซ้อนขึ้น