ซูจิ้งเหยามองจดหมายที่พี่ชายเขียนถึงนาง สายตาหยุดอยู่ที่ลายมืออันคุ้นเคยเป็นเวลานาน พลางจมอยู่ในห้วงความคิดอันลึกซึ้ง
พี่ชายต้องการพบเซี่ยนจู่ชิงผิงสักครั้ง
ที่เป็นเช่นนี้ก็เพราะ จวินเจ๋อเฉินได้สั่งกักขังเซี่ยนจู่ชิงผิงไว้ในจวนฮูหยินแล้ว และมีรับสั่งว่า วันใดวันหนึ่งอาจจะให้ฤๅษีประหารชีวิตนาง
หลังจากเซี่ยนจู่ชิงผิงออกจากวังมา จวินเจ๋อเฉินก็ส่งคนคอยสอดแนมนางตลอดเวลา
ไม่ว่าจะเป็นตอนที่นางแสร้งทำเป็นชอบซูจิ้งเซวียน หรือตอนที่ถูกจับได้ว่านำยาพิษเข้ามาในวัง
ความทรงจำที่จวินเจ๋อเฉินมีต่อนางนั้นตกต่ำลงอย่างมาก
อีกทั้งจวินเจ๋อเฉินเองก็เป็นคนที่มีความต้องการในการควบคุมสูงมาก เพียงแค่เขาตั้งใจจะสืบเรื่องใด ก็ต้องสืบให้รู้แน่ชัดได้เสมอ
องครักษ์ลับใต้บังคับบัญชาของเขาล้วนได้รับการฝึกฝนมาเป็นอย่างดี มีความสามารถโดดเด่น ยิ่งกว่านางกำนัลและขันทีที่ซูจิ้งเหยาจัดไว้ในวังหลังมากนัก
นางกำนัลและขันทีเหล่านั้น ไม่ว่าจะเพราะสายตาแคบหรือความรู้ตื้นเขิน ล้วนถูกคำพูดของผู้อื่นชักจูงได้ง่าย ทำให้หลงทาง และการจะให้พวกเขาจงรักภักดีก็เป็นเรื่องยากยิ่ง
แม้ซูจิ้งเหยาจะปกครองวังหลังมาหลายปี ก็รู้ดีถึงความยากลำบากนี้
เมื่อใดที่มีคนนำเงินจำนวนมากมาสินบน แม้จะรู้ว่าเป็นเงินที่ได้มาอย่างเสี่ยงอันตราย ก็ยากที่จะหลีกเลี่ยงไม่ให้บางคนใจสั่น
เมื่อเซี่ยนจู่ชิงผิงถูกจวินเจ๋อเฉินจับตามองอย่างใกล้ชิด ไม่ว่าเราจะทำการกระทำลับๆ อะไร ก็ไม่มีทางรอดพ้นสายตาไปได้
ตอนที่นางเพิ่งออกจากวังมาใหม่ๆ ยังรู้จักสั่งสมกำลัง คอยอยู่อย่างสงบในจวนฮูหยิน พยายามทำให้จวินเจ๋อเฉินลดความระแวงลง
ทว่า เพียงสามเดือนเท่านั้น หางจิ้งจอกก็โผล่ออกมาให้เห็น
จากที่จวินเจ๋อเฉินเปิดเผย ฉีว่านหยินแอบติดต่อกับคนของซังหลาง และยังคิดจะเผยตำแหน่งที่จวินเจ๋อเฉินอยู่
เพราะอีกไม่นานจะถึงฤดูใบไม้ร่วง จวินเจ๋อเฉินจะออกจากวังไป และฉีว่านหยินก็ได้ร่วมมือกับคนของซังหลางวางแผนจะลอบสังหารจวินเจ๋อเฉิน
เมื่อซูจิ้งเหยารู้เรื่องนี้ ก็รู้สึกเหลือเชื่อยิ่งนัก