เมื่อตี้เสวียนได้รับเสียงเรียกจากแดนเทพเก้าชั้นฟ้า คิ้วเข้มก็ขมวดแน่น ใบหน้าเผยความไม่พอใจออกมา
เหยากวงถูกจองจำอยู่ในแดนมหาละลัยมานานหมื่นปี พลังแดนมหาละลัยในกายแทบสูญสลายไปจนหมดสิ้น นางไม่ยอมพักฟื้นให้ดี หรือว่านางจะไปหาเรื่องคนในแดนเทพอีกแล้ว?
ตี้เสวียนคิดว่าเหยากวงร่างกายอ่อนแออยู่ในตอนนี้ จึงไม่ได้รีบไปจับตัวนางกลับมาในทันที
บัดนี้ดูเหมือนว่าเขาจะประเมินความสามารถของเหยากวงต่ำเกินไป
ตี้เสวียนสะบัดมือใหญ่ รอยแยกหนึ่งพลันปรากฏขึ้นกลางห้วงอากาศ เขาก้าวเข้าไป รูปร่างสูงสง่าดุจต้นสน เพียงชั่วพริบตาก็มาถึงวิหารที่เหยากวงกำลังต่อสู้กับเหล่าเทพโบราณ
เหยากวงซึ่งกำลังต่อสู้กับเหล่าเทพโบราณ รับรู้ถึงการมาถึงของตี้เสวียนได้ด้วยสัมผัสพิเศษระหว่างนางกับมุกฮุนหยวน
แววตาของนางพลันฉายประกายแปลกประหลาด
เมื่อเทพโบราณทั้งสิบร่วมมือกันโจมตีนางอีกครั้ง นางกลับไม่หลบแม้แต่น้อย ร่างถูกซัดกระเด็นออกไปในทันที ใบหน้างดงามสดใสพลันซีดขาวราวกระดาษ มุมปากมีเลือดไหลออกมาเล็กน้อย
รอยเลือดบนใบหน้าซีดขาวของนางดูสะดุดตาเป็นพิเศษ
ตี้เสวียนก้าวออกมาจากห้วงอากาศ ก็เห็นเหยากวงถูกโจมตีจนร่วงลงมาจากกลางฟ้า ร่างกายของเขาขยับไปก่อนความคิด เพียงวูบเดียวก็มาอยู่เบื้องหน้านางและรับนางไว้ได้อย่างมั่นคง
เมื่อเทพเจ้าเฮ่าหยางเห็นท่าทีสนิทสนมระหว่างตี้จุนกับเหยากวง แววตาก็ไหววูบเล็กน้อย
เขาตั้งสติ ก้าวออกมาข้างหน้าหนึ่งก้าวแล้วกล่าวอย่างเคารพแต่หนักแน่นว่า “ตี้จุน เหยากวงหนีออกจากแดนมหาละลัย ปลอมแปลงตัวตนเข้ามาในวิหาร ทำให้พระแม่ฉยงหัววิญญาณสลายไป บาปมหันต์เช่นนี้ สมควรถูกประหาร!”
ตี้เสวียนหลุบตาลงเล็กน้อย มิได้กล่าวอะไร
เดิมทีเขามีหน้าที่ปกป้องสามพันโลก หากเป็นเมื่อหมื่นปีก่อน เขาย่อมไม่ปรานีอย่างแน่นอน
แต่บัดนี้...
แววตาของตี้เสวียนยิ่งมืดหม่นลง
ไม่คิดเลยว่านางจะกล้าบ้าบิ่นถึงเพียงนี้
หรือว่านางคิดว่าเพราะทำร้ายเขาแล้วเขาไม่เอาความ ทั้งยังไม่ได้รีบจับนางกลับมา นางจึงจะอาศัยพลังแดนมหาละลัยที่เหลืออยู่เพียงริบหรี่ในกาย อาละวาดสังหารผู้คนในแดนเทพได้ตามใจชอบ?