วันรุ่งขึ้น ยามซื่อต้น ตำหนักเฉียนชิง
อันซุ่นสีหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก ย่างก้าวเร่งรีบวุ่นวายรีบเข้าไปในห้องพระตำหนักราชเลขาธิการ
เขาหน้าซีดเผือด สายตาเต็มไปด้วยความร้อนรน ริมฝีปากสั่นระริก "ฝ่าบาท ฝ่าบาท ไม่ดีแล้วพ่ะย่ะค่ะ"
จวินเจ๋อเฉินที่เดิมทีมีสีหน้าสงบนิ่ง Suddenly คิ้วขมวดมุ่น คิ้วกระบี่ทั้งสองข้างขมวดแน่นเข้าหากัน
"เกิดอะไรขึ้น ถึงได้ตื่นตระหนกเช่นนี้"
"พระนางฮองเฮาทรงพระสติแตกไป..."
คำพูดของอันซุ่นยังไม่ทันจบ จวินเจ๋อเฉินราวกับถูกไฟฟ้าช็อต ผุดลุกขึ้นจากบัลลังก์มังกรอันน่าเกรงขามอย่างรวดเร็ว
ว่องไวเสียจนแทบไม่มีใครทันเห็นท่าทีของเขา
ครู่ถัดมา เขาราวกับกลายเป็นสายลมกล้า พุ่งตรงไปทางตำหนักคุนหนิงด้วยความเร็วประดุจสายฟ้าแลบ
จวินเจ๋อเฉินร้อนใจจนแทบขาดใจก้าวเข้าไปในตำหนัก สายตากวาดไปเห็นนางกำนัลประจำตัวสองคนของซูจิ้งเหยา เหมียวเยวี่ยและเหมียวเสวี่ย กำลังยืนคอยเฝ้าอยู่หน้าตำหนักบรรทมด้วยสีหน้ากังวล
"หม่อมฉันคารวะฝ่าบาท" ทั้งสองคนคารวะพร้อมกัน น้ำเสียงแฝงไปด้วยความไม่สงบอย่างชัดเจน
"นายหญิงของพวกเจ้าเป็นอะไรไป!"
จวินเจ๋อเฉินถามอย่างรีบร้อน สายตาเต็มไปด้วยความกระวนกระวายและเป็นห่วง น้ำเสียงเผลอเร่งเร้าขึ้นโดยไม่รู้ตัว
"ฝ่าบาท นายหญิงนาง... ตั้งครรภ์แล้วเพคะ..."
เสียงของเหมียวเสวี่ยไม่ดังนัก แต่กลับคล้ายฟ้าผ่าลงมากลางหูจวินเจ๋อเฉิน
ใบหน้าเขาเผยความตื่นเต้นที่ยากจะระงับออกมาฉาดหนึ่ง
หยาวเหยาตั้งครรภ์หรือ?