ตำหนักเฉียนชิง
จวินเจ๋อเฉินเอนพระกายพิงแท่นบรรทม พระบาทข้างหนึ่งงอขึ้นเล็กน้อย ท่าทางดูผ่อนคลายแต่กลับแฝงไว้ด้วยพระเดชอันยากจะพรรณนา
พระวรกายเอนข้าง มือถือฎีกาฉบับหนึ่งพลิกดูอย่างไม่ใส่พระทัยนัก
“สืบได้ความอย่างไรบ้าง?”
พระสุรเสียงทุ้มต่ำและน่าหลงใหล แม้กำลังตรัสถาม แต่สายพระเนตรมิได้ละจากฎีกาในพระหัตถ์
อันซุ่นยืนอยู่อย่างนอบน้อม เงยหน้าขึ้นทูลรายงาน
“ฝ่าบาท หลานเฟยติดต่อกับแคว้นซังหลางมาอย่างลับๆ ตลอด ตามรับสั่งของฝ่าบาท ข้าน้อยมิได้ขัดขวางการส่งข่าวของหลานเฟย”
“ทหารองครักษ์จึงผ่อนคลายการดูแลหลานเฟยลงบ้าง และด้วยเหตุนี้เอง งูจึงถูกนำเข้ามาในวังได้”
อันซุ่นพูดมาถึงตรงนี้ ก็รู้สึกหวาดผวาในใจ ที่แท้ก็เป็นเพราะความเลินเล่อของตนเอง
อันซุ่นทรุดตัวลงคุกเข่าทันทีด้วยเสียงดัง พลางกล่าวด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ “ฝ่าบาทโปรดอภัย ข้าน้อยผิดไปแล้ว ที่มิได้ทันสังเกตว่าหลานเฟยนำงูพิษร้ายเข้ามาในวัง”
“จึงเป็นเหตุให้ฮองเฮาทรงเกิดเหตุ”
จวินเจ๋อเฉินสีพระพักตร์มืดครึ้มลงทันที ทรงลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว พระเนตรเปล่งประกายความพิโรธ ทรงผลักไหล่อันซุ่นด้วยพระบาท
สายพระเนตรเยียบเย็นน่าหวาดกลัว
“วังของข้า งูพิษร้ายแรงถึงเพียงนี้ยังเล็ดลอดเข้ามาได้ เกือบทำร้ายฮองเฮา เจ้ายิ่งไร้ความสามารถขึ้นทุกวัน”
พระสุรเสียงของจวินเจ๋อเฉินแฝงความโกรธเคืองและตำหนิ
อันซุ่นมีสีหน้าลำบากใจ โชคดีที่ฝ่าบาทมิได้ทรงใช้พระบาทหนักนัก มิฉะนั้นไหล่คงพัง
“ฝ่าบาทโปรดอภัย ขอให้ข้าน้อยได้สืบสวนเรื่องนี้ให้กระจ่าง เพื่อลบล้างความผิดของตน” เขาก้มศีรษะลงโขกพื้นเสียงดัง
จวินเจ๋อเฉินเหลือบพระเนตรมองเขาครู่หนึ่ง แล้วทรงเอนพระกายลงอีกครั้ง
“พูดต่อไป”
อันซุ่นจึงโล่งใจ
“สาเหตุที่คนของข้าน้อยที่ประจำอยู่ในตำหนักหลานเฟยไม่พบเรื่องนี้ ก็เพราะงูถูกส่งมายังตำหนักเย็นทันทีที่เข้ามาในวัง ตำหนักเย็นอยู่ห่างไกลและมีห้องว่างหลายห้อง จึงไม่เป็นที่สะดุดตา”
“ข้าจำได้ว่าตำหนักเย็นก็มีทหารองครักษ์เช่นกัน พวกเขาทำหน้าที่อะไรกันอยู่?”
พระสุรเสียงของจวินเจ๋อเฉินไม่ดังนัก แต่กลับแผ่ความกดดันอันไร้รูปร่าง น้ำเสียงเย็นชาทำให้อันซุ่นเผลอห่วงทหารองครักษ์ที่ตำหนักเย็นจนเหงื่อตก