พระนางฮองเฮามิได้พบฉีว่านหยินในตำหนักข้าง แต่ก็มิได้สั่งให้ผู้ใดไปตามหา
ฉีว่านหยินวางยาใส่ซูจิ้งเซวียน เช่นนั้นระหว่างทางคงต้องมีเหตุอันใดแปรผันไปเป็นแน่ และเหตุนั้นก็เกิดขึ้นระหว่างที่สาวใช้อาภรณ์ของฉีว่านหยินกำลังไปตามหานางนั่นเอง
ไม่ว่าจะเกิดอันใดขึ้น ตราบใดที่ฉีว่านหยินมิได้อยู่ร่วมกับซูจิ้งเซวียนก็เป็นเรื่องดี มิเช่นนั้นมิเพียงแต่พระนางฮองเฮาจะมิอาจชี้แจงต่อตระกูลซู่ได้อย่างพอใจ แม้กระทั่งตระกูลฉีก็คงได้รับความอัปยศอดสูอย่างใหญ่หลวง
ตระกูลฉีเห็นแก่หน้าของนางจึงยอมให้ฉีว่านหยินได้เข้าสู่ทำเนียบตระกูลฉี วันนี้หากพึ่งได้สักการะบรรพบุรุษแล้ว กลับถูกพบว่านางสาวที่ยังมิได้ออกเรือนอยู่ร่วมห้องกับบุรุษ ความสง่างามของตระกูลฉีจะให้ไปไว้ที่ใดเล่า
พระนางฮองเฮาไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าฉีว่านหยินที่ดูสุภาพและรู้จักกาลเทศะอยู่เสมอจะกระทำการเช่นนี้โดยไม่คิดหน้าคิดหลัง
เพียงเพราะองค์รัชทายาทมิให้ตนเองเข้าวังตะวันออก ก็ต้องใช้วิธีการอันแสบสันต์ปานนี้เพื่อให้ตนเองได้ขึ้นสู่ที่สูงส่งอีกแห่งหรือ
เช่นนั้นที่นางเคยเอ่ยปากว่าชื่นชอบองค์รัชทายาทนั้น ที่จริงแล้วชื่นชอบตัวองค์รัชทายาทหรือชื่นชอบตำแหน่งอันสูงศักดิ์ของพระองค์กันแน่
พระนางฮองเฮาทรงคิดถึงตรงนี้ พระพักตรายิ่งคล้ำเคร่ง ทรงรู้สึกโกรธแค้นและผิดหวังเป็นยิ่งนัก
ทรงระงับความพิโรธไว้ แล้วรับสั่งให้คนไปตามหาองค์รัชทายาทและซูจิ้งเหยา จากนั้นก็ทรงพระพักตร์เคร่งขรึมรับสั่งให้ผู้คนแวดวงล้อมตำหนักชิงหวนไว้แน่นหนา มิให้ผู้ใดเข้าออกโดยพลการ
เมื่อจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว พระนางฮองเฮาจึงทรงพระพักตร์สงบลงบ้าง แล้วเสด็จกลับไปงานเลี้ยง
อีกด้านหนึ่ง ที่ศาลาฟังฝน ซูจิ้งเหยาและจวินเจ๋อเฉินไม่รู้เรื่องราวใดๆ ทั้งสิ้น
หลังจากซูจิ้งเหยาเข้าไป ภายใต้การชี้นำของบ่าวในวัง นางก็ตรงไปยังชั้นสาม
จวินเจ๋อเฉินกำลังรออยู่ข้างบน
นางขึ้นไปถึงชั้นสาม ผลักประตูเข้าไป
ดวงตาอันเป็นประกายกวาดมองไปรอบๆ ใบหน้าเต็มไปด้วยความสงสัย เหตุใดจึงไม่มีผู้ใดเลย?
ซูจิ้งเหยาก้าวเดินต่อไปอีกไม่กี่ก้าว ชายกระโปรงพลิ้วไหวตามก้าวย่างของนาง
คิ้วอันประณีตยิ่งขมวดมุ่นขึ้น มองหาภายในห้อง แต่ก็ยังไม่เห็นผู้ใด