“พระมารดาเรียกหาข้า เพราะมีเรื่องอันใดหรือ?”
“มิได้พ่ะย่ะค่ะ บ่าวที่ไปตามพระองค์มา มิได้เอ่ยสิ่งใดทั้งสิ้น”
จวินเจ๋อเฉินได้ยินดังนั้น ก็ใคร่ครวญอยู่ครู่หนึ่ง
“อีกครู่ข้าจะออกไปสั่งการคนของพระมารดา ส่วนเจ้าให้คนไปส่งคุณหนูซู่กลับไปยังงานเลี้ยง”
“พ่ะย่ะค่ะ”
จวินเจ๋อเฉินก้มลงมองนาง แววตาแฝงความเอ็นดู “พอใจแล้วหรือ?”
“พี่ชายเจ๋อเฉินดีกับข้าที่สุด”
ซูจิ้งเหยาเงยหน้าขึ้น รอยยิ้มหวานเจิดจ้า
รอให้นางบรรลุวัยสาวเมื่อใด ค่อยคิดบัญชีกันทีหลัง จวินเจ๋อเฉินคิดในใจ
เขาปล่อยนางลงจากอ้อมแขน เรียบเครื่องทรงลำลองของตนแล้วก้าวออกไปข้างนอก
ซูจิ้งเหยารอจนจวินเจ๋อเฉินพาคนของพระมารดาออกจากพื้นที่หน้าศาลาฟังฝนไปแล้ว จึงให้บ่าวที่อันซุ่นจัดเตรียมไว้นำทางกลับไปยังงานเลี้ยง
กำลังจะก้าวเข้าไป นางก็บังเอิญพบเย่หยาหมินที่กำลังเดินออกมาจากด้านในพอดี
สายตาของเย่หยาหมินทอดลงบนตัวซูจิ้งเหยา สีหน้าแปรเปลี่ยนซับซ้อนยิ่งนัก แววตาคล้ายมีทั้งความสับสน ความอิจฉาริษยา และความระแวงปะปนกัน
ตัวนางเองก็ไม่อาจชัดเจนนักว่าจิตใจมีท่าทีต่อซูจิ้งเหยาอย่างไร อย่างไรเสีย ไม่ว่าจะเป็นการเป็นศัตรูกันระหว่างตระกูล หรือตำแหน่งไท่จื่อเฟยอันเป็นที่จับตามองในภายหน้า ซูจิ้งเหยาก็เป็นศัตรูที่แข็งแกร่งที่สุดของนางอย่างไม่ต้องสงสัย
เย่หยาหมินผุดรอยยิ้มอ่อนโยนขึ้นมา แล้วค้อมกายคำนับเล็กน้อย
“คุณหนูซู่”
ซูจิ้งเหยาก็ค้อมกายตอบอย่างสุภาพ สีหน้าเรียบนิ่ง “คุณหนูเย่”
“คุณหนูซู่ไปที่ใดมาหรือ? ในงานเลี้ยงไม่เห็นคุณหนูซู่กับคุณหนูฉู่ตั้งนาน เดิมทีข้าคิดว่าท่านทั้งสองอยู่ด้วยกัน ไม่คิดว่าเจ้าจะมาคนเดียว”
เย่หยาหมินเอ่ยถามเชิงลองเชิง งานเสี่ยงทายสายใยที่พระนางฮองเฮาทรงจัดขึ้นมีจุดประสงค์เพื่อเชื่อมสัมพันธ์บุรุษสตรีในเมืองหลวงมิใช่หรือ หรือว่าทั้งสองคนไปพบชู้รักกันมา?
ซูจิ้งเหยาได้ยินดังนั้น ก็เกิดความกระสับกระส่ายขึ้นมาทันที
เหยวี่ยไม่อยู่ในงานเลี้ยงหรือ? แล้วไปที่ใด?
หรือว่าจะเกิดเรื่องอันใดขึ้น?
แม้ในใจจะกังวลอยู่บ้าง ซูจิ้งเหยาก็ยังตอบกลับอย่างสงบ