“ฝ่าบาท!”
ซูจิ้งเหยาผุดลุกขึ้นนั่งจากเตียงอย่างตกใจ ท่าทางลนลาน
นางกะพริบตาถี่หลายครั้งโดยไม่รู้ตัว ดวงตาพร่ามัวสับสน
ไม่สิ... ฝ่าบาทงั้นหรือ?
สมองของซูจิ้งเหยาในยามนี้สับสนวุ่นวาย ราวกับเส้นด้ายพันกันยุ่งเหยิง
นางรู้สึกว่าตนเองก็เหมือนเป็นตัวนางเอง แต่ก็คล้ายไม่ใช่ตัวนาง
ครู่ก่อนนางเพิ่งฝันไป ในความฝัน ชายผู้นั้นดูคล้ายจวินเจ๋อเฉิน ทว่าเขาสวมชุดคลุมมังกรอันเจิดจ้า มีบุคลิกน่าเกรงขามอย่างยิ่ง
ยังมีหญิงสาวอีกคนที่หน้าตาเหมือนนางทุกประการ กำลังร่ำไห้สะอึกสะอื้น
วันเกิดหรือ? นางกำลังฉลองวันเกิดอยู่หรือ?
ซูจิ้งเหยาก้มหน้าลง คิ้วขมวดแน่น ความฝันนั้นสมจริงเหลือเกิน ราวกับนางกำลังประสบพบเจอด้วยตนเอง
ขณะที่ซูจิ้งเหยานั่งอยู่บนเตียง สีหน้าเหม่อลอย ก้มหน้าจนแยกไม่ออกว่าคือความจริงหรือความฝัน เหมียวอวิ้นได้ยินเสียงจึงรีบร้อนเดินเข้ามา
“นายหญิง องค์รัชทายาทเสด็จไปประชุมรุ่งเช้าแต่เช้าแล้วเพคะ หากนายหญิงคิดถึงองค์รัชทายาท หม่อมฉันจะให้คนจากตำหนักอวี้เต๋อคอยมารายงานเมื่อพระองค์เสด็จกลับมาเพคะ”
เหมียวอวิ้นใช้มือดึงม่านเตียงแขวนไว้สองข้างอย่างคล่องแคล่ว พลางเอ่ยหยอกเย้าด้วยรอยยิ้มที่มุมปาก
หลังจากนายหญิงตั้งครรภ์ ก็ยิ่งพึ่งพาองค์รัชทายาทมากขึ้นทุกที
เมื่อเหมียวอวิ้นแขวนม่านเตียงทั้งสองข้างเรียบร้อยแล้ว ก็เพ่งมองนายหญิงให้ชัด กลับพบว่าใบหน้าซีดขาวไร้สีเลือด หน้าผากยังมีเหงื่อเม็ดเล็กผุดพราว สะท้อนแสงเทียนเป็นประกายวูบวาบ
“นายหญิง เป็นอะไรไปหรือเพคะ?”
น้ำเสียงของเหมียวอวิ้นพลันร้อนรน นางรีบก้มลงจับมือนายหญิง แต่กลับพบว่ามือของนางเย็นเฉียบราวกับหยกน้ำแข็ง
“นายหญิง หม่อมฉันจะไปตามหมอหลวงมาถวายการรักษาเดี๋ยวนี้เพคะ”
เสียงของเหมียวอวิ้นสั่นเครือ นางหมุนตัวทำท่าจะออกไป
นายหญิงกำลังตั้งครรภ์ จะมีเรื่องผิดพลาดแม้แต่น้อยไม่ได้
“ไม่ต้องหรอก เหมียวอวิ้น”
เมื่อเหมียวอวิ้นจับมือซูจิ้งเหยา นางก็ค่อย ๆ ได้สติกลับคืนมา จึงส่ายหน้าเบา ๆ แล้วดึงเหมียวอวิ้นไว้
“แค่ฝันร้ายเท่านั้น ไม่เป็นอะไร”
น้ำเสียงของซูจิ้งเหยายังอ่อนแรงอยู่บ้าง
เหมียวอวิ้นยังคงวิตกกังวล คิ้วขมวดแน่น