หมอหญิงค่อย ๆ ทำความสะอาดบาดแผลภายนอกของซูจิ้งเหยาอย่างทะนุถนอม แล้วทายาหม่องอย่างประณีต แม้แต่ข้อเท้าที่บาดเจ็บหนักก็พันแผลไว้อย่างระมัดระวัง
เหมียวอวิ้นและเหมียวเซี่ยช่วยกันถอดอาภรณ์ของนางออกอย่างเบามือ เหลือเพียงชุดชั้นในด้านใน
ยามนี้ จวินเจ๋อเฉินเดินเข้ามาด้วยฝีเท้าอันมั่นคง โน้มตัวลง อุ้มซูจิ้งเหยาขึ้นจากเตียงอย่างทะนุถนอม
เดินเข้าสู่ตำหนักบรรทม ค่อย ๆ ประคองนางลงบนเตียง
จากนั้น เขาก็นั่งเงียบ ๆ อยู่ข้างเตียง สายตาจับจ้องที่ซูจิ้งเหยาไม่วาง ดวงตาเปี่ยมด้วยความห่วงใยและอ่อนโยน
เขามิได้คาดคิดว่า บุตรคนแรกของเขาจะมาเยือนอย่างมิได้ทันตั้งตัวเช่นนี้
ราวหนึ่งเค่อ หมอหลวงหลี่สั่งให้คนต้มยาบำรุงครรภ์ยกเข้ามา
จวินเจ๋อเฉินรับถ้วยยามาเอง นั่งลงข้างกายซูจิ้งเหยา ใช้แขนข้างหนึ่งโอบหลังนาง อีกมือหนึ่งถือถ้วยยา เตรียมป้อนยาให้นาง
ซูจิ้งเหยารู้สึกตัวขึ้นทีละน้อยเพราะความขมของยา
นางค่อย ๆ ลืมตาขึ้น พบว่าตนเองกำลังกึ่งนอนกึ่งพิงอยู่ในอ้อมแขนอันอบอุ่นของจวินเจ๋อเฉิน และเขากำลังถือถ้วยยา เตรียมป้อนยานางอย่างอดทน
"อื้ม... ไม่เอา... ขมเหลือเกิน..."
ซูจิ้งเหยาขมวดคิ้วเล็กน้อย เสียงของนางอ่อนแรงและเต็มไปด้วยการต่อต้าน
"เด็กดี หยาวเหยามีทายาทแห่งราชวงศ์แล้ว นี่คือยาบำรุงครรภ์ วันนี้เจ้ากระเทือนครรภ์ ไม่ดื่มไม่ได้ ข้าสั่งให้คนเตรียมชาดอกไม้ผสมน้ำผึ้งที่เจ้าชอบไว้แล้ว ดื่มยาแล้วดื่มชาดอกไม้ก็ไม่ขมแล้ว"
ซูจิ้งเหยาฟังแล้ว สายตางุนงงจ้องจวินเจ๋อเฉินอยู่นาน กว่าจะรู้สึกตัว
"หม่อมฉัน... ตั้งครรภ์หรือ?"
เสียงของนางแฝงความประหลาดใจและแทบไม่เชื่อหู
"ใช่ หยาวเหยาตั้งครรภ์ หมอหลวงหลี่ตรวจชีพจรให้ด้วยตนเอง ไม่มีทางผิดแน่นอน"
เสียงของจวินเจ๋อเฉินทุ้มต่ำและอ่อนโยน สายตาที่มองซูจิ้งเหยาในยามนี้ราวกับเต็มไปด้วยความรัก
จวินเจ๋อเฉินยื่นถ้วยยาเข้าไปใกล้ริมฝีปากของซูจิ้งเหยาอีกครั้ง แม้นางจะเกลียดกลิ่นขมนี้อย่างมาก แต่ก็ยังขมวดคิ้ว หลับตาสนิท ใช้มือบีบจมูกของตัวเอง ฝืนกลืนยาลงไป
หลังจากดื่มยาเสร็จ ซูจิ้งเหยาก็ร้องขึ้นมาทันที "ขมจะแย่ ต้องดื่มชาดอกไม้"
เหมียวอวิ้นที่อยู่ข้าง ๆ รีบส่งชาดอกไม้มาให้