ไม่กี่วันมานี้ จวินเจ๋อเฉินประทับอยู่ที่ตำหนักเฉียนชิง รู้สึกยิ่งหงุดหงิดไม่สบายพระทัย ซูจิ้งเหยาคงจงใจทำเช่นนี้กระมัง!
นับตั้งแต่ครั้งก่อนที่เขามีรับสั่งให้ซูช่างซูไปสั่งการให้ทุกเมืองที่พอจะมีปลาผีเสื้อได้ออกตามหา ก็ล่วงเลยมาห้าวันแล้ว ในที่สุดจึงได้พบร่องรอยของปลาผีเสื้อที่เมืองอวี้หลง
ต่อมา ผู้คนในเมืองอวี้หลงก็พบอุปสรรคไม่ขาดระยะในระหว่างการลำเลียงปลาผีเสื้อ เดิมทีเมื่อถวายขึ้นมานั้นมีปลาทั้งหมดห้าตัว แต่ปลาผีเสื้อชนิดนี้มีความต้องการต่อสภาพแวดล้อมในการอยู่อาศัยอย่างเคร่งครัดยิ่งนัก ระหว่างทางก็ตายไปถึงสามตัวเสียได้
ผู้ที่ทำการลำเลียงเห็นดังนั้นก็รีบออกไปเสาะแสวงหาแหล่งน้ำที่คล้ายคลึงกับเมืองอวี้หลงตามที่ต่าง ๆ ใช้สารพัดวิธี ในที่สุดก็ประคับประคองเอาปลาที่เหลืออยู่สองตัวไว้ได้อย่างยากเย็น
ไม่กี่วันมานี้ เขามิได้เรียกตัวนางมาที่ตำหนักเฉียนชิงแม้แต่ครั้งเดียว ต้องทนมองอยู่แต่ไกล ไม่อาจเสวยสุขได้ รู้สึกทนทุกข์ทรมานยิ่งนัก
ระหว่างวันเขานั่งจัดการราชกิจอยู่ที่ห้องพระตำหนักราชเลขาธิการ พระทัยก็หม่นหมองอยู่ตลอดเวลา
ยามนี้ องค์อันซุ่นก็รีบเร่งเข้ามาอย่างกะทันหัน ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความตื่นเต้นยินดี
“ฝ่าบาท ปลาผีเสื้อใกล้จะถึงเมืองหลวงแล้วพ่ะย่ะค่ะ!”
อันซุ่นก็คิดได้เช่นกันว่า เวลานี้ในวังหลัง พระสนมซูผู้บริสุทธิ์ต้องเป็นดวงใจของฝ่าบาทเป็นแน่ เพราะเขารู้ดีว่าฝ่าบาทตรากตรำเพียงใดเพื่อค้นหาปลาผีเสื้อให้พระสนมซูผู้บริสุทธิ์
นับตั้งแต่พบปลาผีเสื้อที่เมืองอวี้หลง การลำเลียงก็กินเวลาอีกหลายวัน เห็นอยู่ว่าฝ่าบาทยิ่งหงุดหงิดมากขึ้นเรื่อย ๆ เหล่าข้ารับใช้ในตำหนักเฉียนชิงก็ยิ่งคอยปรนนิบัติด้วยความระมัดระวังมากขึ้นตามไปด้วย
บัดนี้ปลาผีเสื้อมาถึงแล้ว พระทัยของฝ่าบาทคงจะดีขึ้นบ้างกระมัง
จวินเจ๋อเฉินได้ยินดังนั้นก็เงยพระพักตร์ขึ้น สายพระเนตรฉายแววประหลาดใจขึ้นมาชั่วขณะ “จริงหรือ?”
“จริงพ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท ปลาผีเสื้อคงมาถึงอีกเพียงชั่วระยะหนึ่งเท่านั้น” ใบหน้าของอันซุ่นเต็มไปด้วยรอยยิ้ม