เมื่อจวินเจ๋อเฉินปักทิราชั้นให้นางเสร็จ หลิงเยวี่ยก็กัดฟันแน่น แล้วรีบก้าวเข้ามา
เป็นดังที่คิดไว้ไม่มีผิด ชาติก่อนเมื่อซูจิ้งเหยาแต่งเข้าวังตะวันออก นางก็เสแสร้งทำเป็นคนละแบบต่อหน้าลับหลัง ชาตินี้กลับไม่ปิดบังต่อหน้านางอีกแล้ว
“ท่านพี่ ทิราชั้นลายนกหลวงนี้เป็นสัญลักษณ์ของภรรยาเอก น้องหญิงทำเกินฐานะไปหรือไม่”
หลิงเยวี่ยอดกลั้นไม่ไหว ดวงตาลุกโชนด้วยโทสะ น้ำเสียงเต็มไปด้วยคำถาม
สายตาของนางจับจ้องจวินเจ๋อเฉิน ราวกับคาดหวังให้เขาเข้าข้างตน หรือจวินเจ๋อเฉินมองไม่ออกจริง ๆ หรือว่าทิราชั้นชิ้นนี้มีรูปแบบเช่นไร
เมื่อได้ยินคำพูดของหลิงเยวี่ย จวินเจ๋อเฉินจึงหันกลับไปพินิจทิราชั้นบนศีรษะของซูจิ้งเหยาอย่างละเอียดอีกครั้ง เดิมทีเขาคิดจะเอ่ยปากห้ามหลิงเยวี่ยอย่าถือสาเรื่องเล็กน้อย อย่าทำให้เสียบรรยากาศเพราะเรื่องแค่นี้
ทว่าซูจิ้งเหยากลับทำตาแดงก่ำขึ้นมาในชั่วพริบตา สีหน้าแสนคับข้องใจพลางเตรียมถอดทิราชั้นออก
นางกล่าวด้วยเสียงสะอื้นว่า “ท่านพี่ เป็นความผิดของข้าเอง ข้าเพียงเห็นว่างดงามเท่านั้น พี่หญิงอย่าโกรธเลย ข้าไม่สวมก็ได้”
กล่าวจบ นางก็ยกมือขึ้น ท่าทางอ่อนโยนแต่แฝงความเด็ดเดี่ยว เตรียมจะถอดทิราชั้นออก
จวินเจ๋อเฉินเห็นดังนั้นก็รีบคว้ามือนางไว้ คิ้วขมวดแน่น
“เยวี่ยเอ๋อร์ ก็แค่ทิราชั้นชิ้นหนึ่งเท่านั้น หากเจ้าชอบด้วย เช่นนั้นข้าจะซื้อเครื่องประดับทั้งแผงให้เจ้า เจ้าค่อย ๆ เลือกตามใจเถิด”
ซูจิ้งเหยาในฐานะพระชายารอง อย่างไรก็ถือเป็นสะใภ้ราชวงศ์ การสวมทิราชั้นลายนกหลวงก็ไม่ถือว่าเกินฐานะนัก
หลิงเยวี่ยมองท่าทางน่าสงสารน่าเวทนาของซูจิ้งเหยา ชาติก่อนนางใช้วิธีนี้ยั่วยวนจวินเจ๋อเฉินอย่างนั้นหรือ!
แต่หลิงเยวี่ยไม่คาดคิดเลยว่า จวินเจ๋อเฉินจะเริ่มเอนเอียงเข้าข้างซูจิ้งเหยาเสียตั้งแต่ตอนนี้ โทสะทำให้หัวใจนางสั่น มือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกำจี้กุ้ยหยกดอกโบตั๋นไว้แน่น
เป็นเพราะชาตินี้นางแสร้งทำเป็นใจกว้าง จวินเจ๋อเฉินจึงไม่ใส่ใจความรู้สึกของนางถึงเพียงนี้หรือ