ซูจิ้งเหยามองสำรองทรัพย์ด้วยความอยากรู้อยากเห็น ถึงแม้สองชาตินางจะได้เห็นของดีๆ มามากเพียงใด แต่เมื่อเห็นห้องคลังนี้ ดวงตาก็ยังสว่างวาบขึ้นมาทันที
อดคิดไม่ได้ว่าจะขนสมบัติที่นี่กลับไปให้หมด
จวินเจ๋อเฉินเฝ้าสังเกตสีหน้าของนางตลอด เห็นนางดูเหมือนจะเต็มไปด้วยความสนใจในสิ่งของที่นี่ ก็แอบภูมิใจอยู่ในใจ
ของในห้องคลังนี้ล้วนเป็นสิ่งล้ำค่าที่เขาสะสมมาอย่างดีตลอดหลายปีนี้ และเป็นของที่ได้มาจากสมรภูมิอย่างงดงาม
"หยาวเหยาชอบสิ่งใด ข้าก็จะให้คนส่งไปที่จวนซูให้"
ซูจิ้งเหยาสำหรับของที่เขาส่งให้นั้น ไม่เคยเกรงใจมาก่อน
นางเห็นสิ่งของใดถูกใจก็ชี้ไปที่สิ่งนั้นโดยไม่ลังเล ส่วนอันซุ่นที่เดินตามหลังอยู่ก็จะจดจำสิ่งเหล่านั้นอย่างตั้งใจ รอเพียงอีกประเดี๋ยวก็จะจัดคนส่งไปที่จวนซู
"นี่คืออะไร?"
ซูจิ้งเหยายื่นมือออกไป ชี้ไปที่สิ่งของหลายเส้นที่ดูเหมือนสร้อยคอ ดวงตาเต็มไปด้วยความสงสัย
จวินเจ๋อเฉินมองไปตามทิศทางที่นางชี้ เหลือบมองหนึ่งที แล้วกล่าวด้วยสีหน้าเรียบนิ่ง "ล้วนเป็นของที่ได้มาจากสมรภูมิของข้า"
ซูจิ้งเหยายิ่งฉงนใจ คิ้วขมวดเล็กน้อย "หืม? ของจากสมรภูมิอะไร?"
"สิ่งเหล่านี้ล้วนเป็นสร้อยคอที่ทำจากกระดูกนิ้วของศัตรูของข้าตลอดหลายปีที่ผ่านมา บนนั้นยังสลักชื่อของพวกเขาไว้"
น้ำเสียงของจวินเจ๋อเฉินทุ้มต่ำและเย็นชา แววตามีความโหดเหี้ยมวาบผ่าน
ในนั้นยังมีแม้กระทั่งกระดูกนิ้วของพระเชษฐาของเขาด้วย ครั้งนี้เขายังนำของหัวหน้าเผ่าป่าเถื่อนกลับมาด้วย
จวินเจ๋อเฉินก้มตัวลง ค่อยๆ เข้าไปใกล้ข้างหูนาง ลมหายใจอุ่นๆ พัดผ่านผิวของนางอย่างแผ่วเบา
"หยาวเหยากลัวหรือไม่?" น้ำเสียงของเขาแฝงความหยอกเย้า
ซูจิ้งเหยาส่ายหน้า ไม่กลัว เพียงแต่แอบสงสัยเล็กน้อย ที่จวินเจ๋อเฉินถึงกับเก็บกระดูกนิ้วของศัตรูไว้
หลังจากนั้นจวินเจ๋อเฉินก็ยื่นมือโอบเอวนาง ดึงนางเข้ามาในอ้อมกอดอย่างแผ่วเบา
"ในเมื่อรับสิ่งของของข้าไปแล้ว ก็เป็นคนของข้า หยาวเหยาเมื่อใดจะยอมเป็นคู่หมั้นของข้า?"