“นายหญิง กรมเครื่องแต่งกายส่งชุดของนายหญิงมาครบแล้ว ในนี้มีชุดขี่ม้าสามชุด และชุดกระโปรงอีกสองชุด”
เหมียวเซี่ยเงยหน้าขึ้นเล็กน้อย ใบหน้าเปี่ยมด้วยความยินดี แววตาเป็นประกายกล่าวออกมา
จากนั้นสายตาของนางก็หยุดอยู่ที่ชุดกระโปรงสองชุดนั้น รอยยิ้มเอิบอาบพลางกล่าวต่อ
“วันนี้นายหญิงใส่ชุดกระโปรงสีเขียวครามชุดนี้เถอะเพคะ สวยงามจริง ๆ กรมเครื่องแต่งกายบอกว่าชุดกระโปรงสองชุดนี้ ฝ่าบาททรงมีรับสั่งเป็นพิเศษให้นำผ้าซูจิน ที่เมืองฉวนโจวเพิ่งถวายเข้ามาปีนี้มาทำ”
“ทั่วทั้งวังล่ะเพคะ ผ้าซูจิน มีอยู่เพียงสิบผืนเท่านั้น”
เครื่องแต่งกายของนายหญิงนั้นนางเป็นผู้ดูแลมาโดยตลอด ทุกครั้งที่เห็นเครื่องแต่งกายอันงดงามและเครื่องประดับระยิบระยับที่ฝ่าบาททรงส่งมาให้นายหญิง นางก็เต็มไปด้วยความยินดีในใจ
ดีใจกับนายหญิง
ซูจิ้งเหยาเหลียวไปมองชุดกระโปรงชุดนั้น มุมปากโค้งขึ้นเล็กน้อย พยักหน้าอย่างแผ่วเบา
โดยปกติกรมเครื่องแต่งกายจะทำชุดกระโปรงให้สนมที่มีตำแหน่งสูงกว่าซินผินเป็นชุดที่มีชายกระโปรงยาวลากพื้น ชุดกระโปรงมากมายของซูจิ้งเหยาก็ล้วนเป็นแบบลากพื้นเช่นกัน มองดูแล้วให้ความรู้สึกสง่างามมีเกียรติ
แต่ครั้งนี้เพราะต้องออกนอกวัง ชุดที่จัดทำจึงไม่ลากพื้นโดยธรรมชาติ แม้จะเสียกลิ่นอายความหรูหราไปบ้าง แต่กลับเพิ่มความงดงามดั่งสายลมที่คล่องแคล่วว่องไวขึ้นมา
“อืม ก็ใช้ได้” ซูจิ้งเหยากล่าวเสียงเบา จวินเจ๋อเฉินยังพอมีสายตาอยู่บ้าง
จากนั้น ซูจิ้งเหยาก้าวย่างอย่างนุ่มนวล เดินไปยังราวแขวนเสื้อผ้าที่แขวนชุดไว้ ค่อย ๆ เดินวนรอบราวอย่างช้า ๆ