ความคิดของตี้เสวียนค่อย ๆ กลับคืนมา
ดวงตาลึกล้ำเปี่ยมด้วยความลึกลับ ราวกับกำลังหวนระลึกถึงบางสิ่ง
ญาณสายหนึ่งที่เขาส่งไปยังสามพันโลกกลับคืนมาแล้ว บาดแผลที่ได้รับจากจิ้วเฟิงมอฮวงเมื่อหมื่นปีก่อนก็หายสนิทแล้วเช่นกัน
ทว่า ตี้เสวียนไม่เคยคิดเลยว่า ผู้ที่เขาได้ร่วมชะตาผ่านมาด้วยกันถึงสี่ชาติในครั้งนี้ จะเป็นจิ้วเฟิงมอฮวง
ญาณของเขาลงไปยังโลกเบื้องล่างมิใช่เพียงครั้งนี้ ตลอดกาลเวลาอันยาวนาน เขาผ่านความรัก ความแค้น ความโกรธ และความลุ่มหลงมานับครั้งไม่ถ้วน
ประสบการณ์ของมนุษย์ธรรมดาเหล่านั้น สำหรับเขาแล้วเป็นเพียงหยดน้ำในมหาสมุทร ในความทรงจำตลอดหลายพันล้านปีของเขา สิ่งเหล่านั้นเล็กจ้อยดุจฝุ่นธุลี แทบไม่อาจทิ้งร่องรอยใดไว้
คราวนี้ แม้ทั้งสี่ชาติจะเป็นคนคนเดียวกัน ก็เป็นเพียงช่วงเวลาสั้น ๆ หลายร้อยปีเท่านั้น
หากเป็นเพียงมนุษย์ธรรมดา ตี้เสวียนย่อมไม่หวั่นไหวแม้แต่น้อย ทว่าคนใกล้ชิดกลับเป็นจิ้วเฟิงมอฮวง ผู้ที่เขาเคยปราบไว้ด้วยมือตนเอง ความรู้สึกซับซ้อนเกินบรรยายพลันเอ่อล้นขึ้นในใจ
ไม่รู้ว่าเกิดจากความคิดใด ตี้เสวียนออกจากพระตำหนักจักรพรรดิ มุ่งหน้าไปยังทะเลไห่เจ๋อ
จิ้วเฟิงมอฮวงถูกคุมขังอยู่ในทะเลไห่เจ๋อมาหมื่นปีแล้ว
เพียงชั่วพริบตา ตี้เสวียนก็มาถึงทะเลไห่เจ๋อ
ทะเลไห่เจ๋อเป็นสีน้ำเงินเข้มลึกล้ำ ประหนึ่งท้องฟ้ายามราตรีอันไร้ที่สิ้นสุด ตรงกลางทะเลยังแฝงสีดำมืดที่ชวนให้รู้สึกอึดอัด
ตี้เสวียนก้าวไปยังใจกลางทะเลไห่เจ๋อ ฝีเท้ามั่นคงและแผ่แรงกดดัน ทุกย่างก้าวประหนึ่งเหยียบย่ำอยู่กลางอากาศ
ทะเลไห่เจ๋อสัมผัสได้ถึงพลังของเขา จึงแยกออกเป็นสองฟากโดยอัตโนมัติ ประหนึ่งเหล่าขุนนางกำลังต้อนรับการเสด็จมาขององค์เหนือหัว
สีหน้าของตี้เสวียนสงบนิ่ง สุขุมเยือกเย็นดุจผิวน้ำในทะเลสาบ เขาก้าวไปยังใจกลางอย่างมั่นคง
เบื้องลึกนั้น เขามองเห็นจิ้วเฟิงมอฮวง ยามนี้เหยากวงแปลงกายเป็นมนุษย์ นี่เป็นครั้งแรกที่ตี้เสวียนได้เห็นร่างมนุษย์ของจิ้วเฟิงมอฮวง
ยามที่เขาผนึกนางในครั้งนั้น นางปรากฏกายในร่างหงส์เพลิงมาโดยตลอด ปีกอันใหญ่โตและบุคลิกน่าเกรงขามทำให้ผู้พบเห็นต่างหวาดหวั่น