รถม้าเคลื่อนออกจากประตูวังมุ่งหน้าสู่จวนซูอย่างราบรื่น พอใกล้ถึงจวนซู จวินเจ๋อเฉินก็ตบไหล่หญิงสาวน้อยในอ้อมแขนเบา ๆ
เอ่ยเสียงนุ่มว่า “ใกล้ถึงแล้ว”
ซูจิ้งเหยาที่หลับตาพริ้มอยู่คิ้วเริ่มขมวดเล็กน้อย ยกมือขึ้นขยี้ตา ก่อนจะลืมตาขึ้น
พูดเสียงงัวเงียวว่า “อ้อมกอดของฝ่าบาทอบอุ่นนัก ข้าน้อยไม่อยากตื่นเลย”
น้ำเสียงเจือไปด้วยการออดอ้อนและความอาลัย
“ข้าก็ไม่อยากปลุกเจ้า แต่เกรงว่าอีกครู่จะถูกพี่ชายเจ้ารู้เข้า แล้วอย่ามาโทษข้าได้”
จวินเจ๋อเฉินยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เอ่ยหยอกเยอ ท่าทางเอ็นดูเต็มตา
ในใจเขาอยากบอกให้โลกรู้มานานแล้วว่า บุตรีเพียงคนเดียวของตระกูลซู่คือไท่จื่อเฟยในอนาคตของเขา จะได้ไม่มีหญิงเหลวไหลที่ไม่รู้ที่ต่ำที่สูงคิดฝันถึงตำแหน่งไท่จื่อเฟยอีก
“หากฝ่าบาทไม่ปลุกข้าน้อย ข้าน้อยจะโทษฝ่าบาทแน่ หึ!”
ซูจิ้งเหยาเอ่ยเสียงออดอ้อน น่ารักยิ่งนัก
“ว่าแต่ ฝ่าบาทจะเลี่ยงออกไปอย่างไร?”
ซูจิ้งเหยากระพริบตาถามด้วยความสงสัย
รถม้าของนางจะต้องถูกบ่าวของจวนซูลากเข้าทางประตูเล็กเข้าไปในลานด้านในของจวนซู เขาจะเลี่ยงอย่างไร?
“ข้าย่อมมีวิธี หยาวเหยาไม่ต้องกังวล”
จวินเจ๋อเฉินยกคิ้วขึ้นอย่างมั่นใจ ท่าทางสุขุม
ก็ได้ เขาเป็นองค์รัชทายาท มีวิชาอาภรณ์สารพัด นางจะไปกังวลอะไร
ซูจิ้งเหยายักไหล่
พอมาถึงจวนซู เหมียวอวิ้นก็ยื่นมือออกรถม้าเพื่อประคองซูจิ้งหยาลงจากรถ
ซูจิ้งเซวียนเพราะเรื่องวันนี้ อารมณ์แย่ถึงขีดสุด ใบหน้าเย็นชา เดินตามหลังน้องสาวไป
ซูจิ้งเหยารู้ว่าพี่ชายอึดอัดใจ จึงเงียบไม่พูดจา
ยามนี้พูดอะไรก็ไร้ประโยชน์ ต้องให้พี่ชายค่อย ๆ ย่อยความผิดหวังนี้ด้วยตัวเอง
เดิมทั้งคู่ต่างตั้งใจจะกลับเรือนของตนเอง
ขณะนั้นเอง สาวใช้ข้างกายท่านหญิงซูก็เดินสวนทางมา
“คุณหนู คุณชาย ท่านหญิงให้ทั้งสองไปที่ห้องโถงใหญ่เจ้าค่ะ” สาวใช้เอ่ยพร้อมกับย่อตัวคารวะ
“ได้ เราจะไปเดี๋ยวนี้”
ซูจิ้งเหยารับคำ แล้วหันไปมองซูจิ้งเซวียน
“พี่ชาย อย่าคิดมากเลย อีกครู่ถ้าแม่เห็นพี่ชายสภาพแบบนี้ ต้องถามให้รู้เรื่องแน่”
ซูจิ้งเซวียนฝืนยิ้มออกมา รอยยิ้มเจือความขมขื่น