ผ่านไปกว่าครึ่งชั่วยาม จวินเจ๋อเฉินก็อุ้มนางไว้อย่างทะนุถนอม ก้าวเท้าอย่างมั่นคงไปยังห้องนอน
ในห้อง เหมียวเซี่ยได้เตรียมทุกอย่างไว้เรียบร้อยแล้ว หม้อน้ำร้อนขนาดใหญ่กำลังลุกโชนส่งไอน้ำอบอุ่น
ยามที่ฝ่าบาทและนายหญิงอยู่ด้วยกัน มักไม่โปรดให้พวกนางปรนนิบัติใกล้ชิด เหมียวเซี่ยจึงเตรียมน้ำเสร็จแล้วก็ถอยออกไปอย่างเงียบเชียบ และให้เหมียวเยวี่ยนำอาหารที่พิถีพิถันจัดเตรียมไว้เข้าไปในห้อง
จวินเจ๋อเฉินวางนางลงในอ่างอาบน้ำ แล้วก็ก้าวเข้าไปด้วยตนเองอย่างคล่องแคล่ว ก่อนจะโอบกอดนางไว้ในอ้อมแขน
ร่างกายอันอ่อนนุ่มนี้ราวกับมีแรงดึงดูดอันไม่มีที่สิ้นสุด
ซูจิ้งเหยาเอนกายพิงเขาอย่างเกียจคร้าน ปล่อยให้เขาชำระล้างให้ด้วยเรี่ยวแรงที่อ่อนล้า เสียงของนางแฝงไปด้วยความเหนื่อยหน่าย
ซูจิ้งเหยาไม่ได้เสวยยาแก้ท้องบ่อยนักในระยะนี้
จวินเจ๋อเฉินชำนาญในการปรนนิบัตินางอย่างเต็มที่ ตอบรับด้วยความเอ็นดู "อืม"
นางไม่อยากมีก็ไม่ต้องมี อย่างไรเสียตอนคลอดบุตรเขาก็เป็นฝ่ายกังวลจนใจไม่ดี และช่วงตั้งครรภ์นางก็ทรมาน เขาก็ "ทรมาน" ด้วยเช่นกัน
เมื่อทั้งสองชำระล้างเสร็จ ซูจิ้งเหยาก็รู้สึกขาอ่อนแรง สวมเพียงชุดบางเบา
จวินเจ๋อเฉินก็สวมเพียงอาภรณ์หลวมๆ ปล่อยคอเสื้อเปิดกว้างเผยให้เห็นอกที่แข็งแรง
เขาเดินตามหลังนาง เห็นนางเดินโซเซก็ไม่รีรอ รีบอุ้มนางขึ้นมาทันที
ด้านนอก เหมียวเยวี่ยจัดอาหารที่ปรุงเสร็จไว้บนโต๊ะแล้ว นางคุ้นเคยกับเรื่องนี้มานาน จึงปล่อยพื้นที่ให้ทั้งสองได้อยู่ตามลำพัง
จวินเจ๋อเฉินอุ้มนางนั่งลง ยิ้มเบาๆ เอ่ย "เหนื่อยขนาดนั้นเลยหรือ?"
ซูจิ้งเหยาเอนตัวพิงเขาอย่างอ่อนระทวย ไม่ใช่เพราะเหนื่อย แต่เพราะความสุขอันถึงที่สุดทำให้พระวรกายอ่อนเพลียเหลือเกิน ยามนี้มองอาหารเหล่านี้กลับไม่มีความอยากแม้แต่น้อย
จวินเจ๋อเฉินเห็นเช่นนั้นก็กินเอง แต่ไม่ว่างก็จะตักอาหารที่นางโปรดมาถามว่า "กินอันนี้ไหม?"
ซูจิ้งเหยาได้กินเพียงเล็กน้อยเป็นครั้งคราวจากมือเขา แล้วในช่วงเวลาอันอบอุ่นเช่นนี้ก็ค่อยๆ เล่าแนวคิดของตนให้เขาฟัง
"วันนี้ท่านจัดการตระกูลหลี่ ก็เท่ากับจัดการอำนาจอันยิ่งใหญ่ในเมืองอี้ แต่สิ่งที่ข้าเห็นวันนี้ออกไป คือความยากลำบากของผู้หญิงมากมาย"