บทที่ 102 หยาหยา คุณอยู่ที่ไหน?
ฉินอวี่เฮ่อปิดโทรศัพท์ วางไว้ข้างตัว ก่อนเงยหน้าขึ้นก็เห็นชายหญิงคู่หนึ่งที่คุ้นตา
ชายหนุ่มรูปร่างสูงโปร่ง ไหล่กว้างแผ่นหลังตั้งตรง ใบหน้าหล่อเหลาและสง่างาม พ้นจากความเยาว์วัยไปนานแล้ว ทั้งยังเปี่ยมด้วยร่องรอยของความมั่งคั่งและประสบการณ์ชีวิต
หญิงสาวงดงามสดใส อ่อนหวานมีเสน่ห์ ขนตางอนงามทอดลงอย่างนุ่มนวล ทุกอิริยาบถและรอยยิ้มล้วนแฝงความอ่อนโยนละมุนละไม ราวสายฝนโปรยปรายแห่งเจียงหนาน ชวนให้รู้สึกอบอุ่นจับใจ
ชายหนุ่มถือข้าวของพะรุงพะรัง สัมภาระทั้งหมดของทั้งสองคนอยู่ในมือเขา
หญิงสาวมือเรียวขาวนุ่ม กำชายเสื้อคลุมของเขาไว้ เดินตามหลังอย่างว่าง่าย
ทั้งคู่คือฟูเซียวเฉินกับภรรยาของเขา กู้ชิงเฉิง
บนเครื่องบินที่กำลังมุ่งหน้าไปจิงเป่ย ฉินอวี่เฮ่อเห็นสามีภรรยาคู่นี้ก็ไม่ได้รู้สึกประหลาดใจ
ทั้งสามคนโดยสารชั้นหนึ่งเหมือนกัน การพบหน้ากันจึงเป็นเรื่องที่หลีกเลี่ยงไม่ได้
ทันทีที่ฟูเซียวเฉินเห็นฉินอวี่เฮ่อ เขาก็แสดงสีหน้าประหลาดใจเล็กน้อย “ผมนึกว่าพรุ่งนี้คุณถึงจะกลับเสียอีก”
ฉินอวี่เฮ่อตอบว่า “กลับก่อนกำหนด”
กู้ชิงเฉิงถามอย่างเป็นห่วง “เกิดเรื่องด่วนอะไรขึ้นหรือเปล่าคะ”
สีหน้าของฉินอวี่เฮ่อเปลี่ยนไปเล็กน้อย
ฟูเซียวเฉินพูดว่า “ถ้าเขายังไม่รีบกลับ ภรรยาก็หนีไปเสียก่อนแล้ว”
ฉินอวี่เฮ่อส่งสายตาคมกริบราวกับมีดไปถลึงใส่เขา
ฟูเซียวเฉินว่า “ทำไม พูดความจริงแล้วกระทบศักดิ์ศรีคุณหรือไง”
ฉินอวี่เฮ่อเอนหลังพิงพนักเก้าอี้ ขนตายาวดำขลับราวแพนกาขยับลงช้า ๆ ก่อนหลับตา ทำเป็นมองไม่เห็นเพื่อความสบายใจ แล้วถือว่าฟูเซียวเฉินเป็นอากาศ
กู้ชิงเฉิงดึงชายเสื้อของฟูเซียวเฉินเบา ๆ ส่งสัญญาณให้เขาเลิกพูดจาเชือดเฉือนเสียที
ฟูเซียวเฉินหันกลับไปโน้มตัวเข้าใกล้เธอ ปากคมที่ไม่เคยยอมใคร พออยู่ใกล้ภรรยากลับกลายเป็นน้ำผึ้งหวานหยดย้อย “ผมฟังคุณครับ ที่รัก”