บทที่ 101 ท่านผู้จัดการฉินกลับจิงเป่ยก่อนกำหนด
วันที่เจ็ดของการเดินทางไปทำงานต่างเมืองของฉินอวี่เฮ่อ ซ่งซินหย่าได้รับโทรศัพท์จากเทียนเทียนเฉวียน
“เบบี๋ สามีเธอพรุ่งนี้ก็กลับมาแล้วใช่ไหม”
ซ่งซินหย่า: “ใช่”
เทียนเทียนเฉวียน: “พอสามีกลับมาแล้ว เธอก็ต้องอยู่เป็นเพื่อนเขาใช่ไหม”
ซ่งซินหย่า: “ใช่ ต้องอยู่เป็นเพื่อนเขา”
ทั้งสองคนไม่ได้เจอกันมาตั้งอาทิตย์ จะให้พอเจอหน้ากันแล้วเธอทิ้งเขาไว้ข้าง ๆ ไปอยู่เป็นเพื่อนคนอื่นได้อย่างไร
เทียนเทียนเฉวียน: “งั้นวันนี้เธอต้องอยู่เป็นเพื่อนฉันให้เต็มที่นะ ในฐานะเพื่อนซี้อันดับหนึ่งของเธอ ฉันขอแค่นี้ไม่เกินไปใช่ไหม”
ซ่งซินหย่า: “ไม่เกินไป เลิกงานแล้วไปกินมื้อเย็นด้วยกัน”
เทียนเทียนเฉวียน: “โอเค”
ห้าโมงเย็น ซ่งซินหย่าเก็บข้าวของแล้วลุกขึ้นจากโต๊ะทำงาน
เฉินซือเหยียนพูดอย่างประหลาดใจว่า “ปกติทำโอทีเป็นเรื่องปกติ คุณซ่งผึ้งขยัน วันนี้เลิกงานเร็วขนาดนี้เลยหรือ”
ซ่งซินหย่า: “ใช่ คุณเฉินทำโอทีต่อไปเถอะ ตั้งใจเป็นเจ้าชายหอยทากของคุณไป”
เฉินซือเหยียน: “วันนี้ทำไมถึงรีบกลับนักล่ะ”
ซ่งซินหย่า: “นัดกินมื้อเย็นกับเพื่อนสนิทไว้”
เฉินซือเหยียน: “เพื่อนสนิทคนนั้นของคุณทำไมตัวติดกันจัง ทั้งวันเอาแต่ตามตื๊อให้ไปกินข้าวด้วย คุณก็ไม่ใช่ข้าวสักหน่อย ถ้าขาดคุณไปแล้วจะอดตายหรือไง”
ซ่งซินหย่า: “เขาตื๊อฉัน ไม่ได้ตื๊อคุณสักหน่อย ทำไมดูเหมือนคุณไม่พอใจนักล่ะ”
เฉินซือเหยียน: “ก็เพราะเขาทำให้ฉันไม่ได้กินข้าวกับคุณน่ะสิ คุณลองนับดูว่ามาทำงานที่บริษัทนานแค่ไหนแล้ว เราสองคนยังไม่เคยกินข้าวด้วยกันสักมื้อ ในฐานะหัวหน้าที่ดี เพื่อนร่วมงานที่ดีของคุณ แบบนี้มันสมเหตุสมผลหรือ”
ก่อนหน้านี้เฉินซือเหยียนเคยนัดกินข้าวกับซ่งซินหย่าหลายครั้ง แต่ทุกครั้งเธอก็บอกว่าไว้คราวหน้า ซ่งซินหย่าเองก็รู้สึกกระดากใจอยู่บ้าง
ราวกับว่าเธอมีอคติกับเขาอย่างนั้น
ซ่งซินหย่า: “งั้นวันนี้ไปกินมื้อเย็นด้วยกันเลยไหม”