บทที่ 18 ร่วมมือกับเขาทำหน้าที่สามีภรรยา
ซ่งซินหย่ามองข้อความที่ฉินอวี่เฮ่อส่งมาบนหน้าจอว่า “ถ้าเธออยากให้ฉันกลับ ฉันก็จะกลับ” หัวใจพลันเต้นแรงขึ้นมาหนึ่งจังหวะ
เธอเงยหน้ามองออกไปข้างนอก จู่ ๆ ก็รู้สึกว่าแสงแดดวันนี้สว่างสดใสเป็นพิเศษ
เทียนเทียนเฉวียนดึงแขนเธอให้เดินเข้าไปข้างใน “เดินจนเหนื่อยแล้ว ยังไงก็ต้องแวะเติมพลังที่เคเอฟซีสักหน่อย”
ซ่งซินหย่าหยุดฝีเท้า “เฉวียนเฉวียน คืนนี้ฉันไปกินข้าวกับคุณไม่ได้แล้ว”
“ทำไมล่ะ?” เทียนเทียนเฉวียนยื่นหน้าไปดูหน้าจอโทรศัพท์ของเธอ “โอ้โห ๆ ๆ คุณอยากให้เขากลับคืนนี้สินะ อยากจริง ๆ ด้วย หวานจนตายไปเลย หวานจนตายไปเลย”
“ซ่งซินหย่า สารภาพมาดี ๆ ว่าคุณอยากให้สามีกลับบ้านคืนนี้ไปทำอะไร?”
ใบหน้าของซ่งซินหย่าแดงระเรื่อราวกับแสงอาทิตย์ยามอัสดง
เทียนเทียนเฉวียนว่า “แน่นอนว่าก็เพื่อคุณน่ะสิ”
ซ่งซินหย่าเสียดายที่วันนี้ไม่ได้พกมะระขี้นกมาสองลูก จะได้ยัดปากเทียนเทียนเฉวียนให้เงียบอีกครั้ง
เพื่อนสนิทจะกลับบ้านไปหาสามี เทียนเทียนเฉวียนย่อมไม่คิดขัดขวางเรื่องดี ๆ ของคู่แต่งงานใหม่อยู่แล้ว
“ไม่เดินแล้ว ไม่กินแล้ว ฉันกลับบ้านสั่งอาหารมากินดีกว่า”
ทั้งสองเดินออกจากห้างไปด้วยกัน
เทียนเทียนเฉวียนถามว่า “เรื่องที่คุณแต่งงานกับท่านชายแห่งแวดวงเมืองหลวงอย่างฉินอวี่เฮ่อ แม่เลี้ยงดอกบัวขาวกับน้องสาวต่างแม่ชาเขียวของคุณรู้หรือยัง?”
ซ่งซินหย่าตอบว่า “พวกเธอยังไม่รู้”
เทียนเทียนเฉวียนถามต่อ “หลังจากลดน้ำหนักสำเร็จ คุณยังไม่ได้เจอพวกเธอเลยใช่ไหม?”
ซ่งซินหย่าตอบว่า “ฉันไม่ได้ไร้ค่าขนาดต้องร้อนรนไปพบคนที่ไม่ชอบฉันหรอก”
เทียนเทียนเฉวียนว่า “ใช่แล้ว คนเราก็ต้องใช้ชีวิตอย่างปล่อยวางแบบนี้แหละ ฉันก็คือฉัน ส่วนคุณจะชอบฉันหรือไม่ก็ไม่จำเป็นและไม่สำคัญเลย”
เธอหันไปมองซ่งซินหย่า นับตั้งแต่ซ่งซินหย่าลดน้ำหนักสำเร็จ ทุกครั้งที่เห็นใบหน้าของอีกฝ่าย เทียนเทียนเฉวียนก็อดตะลึงในความงามไม่ได้
“ที่รัก พูดจริงนะ ฉันตั้งตารอมากเลยว่าหลี่ชุ่ยโหรวกับจางอิ๋งอิ๋งจะทำหน้ายังไงเมื่อเห็นคุณตอนนี้ ลดน้ำหนักไปตั้งแปดสิบจินในหนึ่งปี ฉันว่าแม้พวกเธอจะเห็นคุณต่อหน้า ก็ยังจำไม่ได้เลยว่าหญิงงามตรงหน้าคือคุณ”