บทที่ 100 จูบแบบนี้ได้ด้วยเหรอ?
ยามราตรีมืดสนิทราวหยดหมึก ทั้งโลกเงียบสงัด ภายในห้องพักโรงแรม ฉินอวี่เฮ่อนอนอยู่บนเตียงคู่เพียงลำพัง
ทั้งห้องเงียบสงบ
แต่หัวใจของฉินอวี่เฮ่อกลับร้อนรุ่ม
ร่างกายยิ่งร้อนกว่า
รูปที่ซ่งซินหย่าส่งมาให้เขานั้น ดูไม่ได้เลยจริง ๆ ยิ่งดูก็ยิ่งร้อน
ร้อนก็ยังอยากดู
ฉินอวี่เฮ่อจ้องมองรูปนั้น ไม่กะพริบตาแม้แต่ครั้งเดียว
ซ่งซินหย่าส่งข้อความมาอีกฉบับ: “คุณฉิน ทำไมไม่พูดอะไรเลยคะ”
นิ้วของฉินอวี่เฮ่อเคาะลงบนหน้าจอ: “ผมกำลังชื่นชมอยู่”
ซ่งซินหย่า: “สร้อยคอทับทิมเส้นนั้นสวยจริง ๆ น่าชื่นชมอยู่นะคะ”
ฉินอวี่เฮ่อ: “ร่องอกของคุณต่างหาก”
รอยแดงระเรื่อประดังขึ้นบนแก้มของซ่งซินหย่าราวกับคลื่นทะเลขึ้นฝั่ง แม้แต่ติ่งหูก็ร้อนวูบวาบ
“คุณฉิน ความหมายของฉันคือให้คุณดูสร้อยคอทับทิมนะคะ”
ฉินอวี่เฮ่อ: “คุณลองเดาสิว่าผมจะเชื่อไหม”
ซ่งซินหย่า: “เชื่อสิคะ”
ฉินอวี่เฮ่อ: “คุณบอกให้เชื่อ ผมก็เชื่อ”
ซ่งซินหย่า: “สวยไหมคะ”
ฉินอวี่เฮ่อ: “สวย ขาวมาก แล้วก็ลึกมาก”
ซ่งซินหย่าลุกจากหน้าโต๊ะเครื่องแป้ง เดินไปข้างเตียง ก่อนจะกระโดดขึ้นไปทิ้งตัวลงบนเตียงอย่างเบาหวิว
เธอซุกหน้าลงในผ้าห่ม แก้มขาวเนียนถูไถไปมากับผืนผ้า ความร้อนผ่าวแผ่ซ่านจนผ้าห่มที่เย็นเยียบอุ่นขึ้น