ตอนที่ 37 ปลดประจำการเข้าเรียนมหาวิทยาลัย แต่ครูฝึกกลับเป็นทหารที่ผมเคยบัญชาการ

ภายในเต็นท์บัญชาการ

เครื่องปรับอากาศแบบพกพาสำหรับทหารส่งเสียงหึ่ง ๆ ทุ้มต่ำ

ลมเย็นพัดผ่านต้นคอด้านหลังของเซียวยุ่ย จนเหงื่อเย็นเหนียวเหนอะผุดขึ้นเป็นชั้น

หน้าจอคอมพิวเตอร์ยุทธวิธีเรืองแสงสีฟ้าหม่น

จ้านหู่ยืนอยู่หน้าจอ

มือใหญ่สองข้างยันขอบโต๊ะพับไว้ คราบดินโคลนสีดำจากการฝึกช่วงบ่ายยังติดอยู่ตามซอกเล็บ

เขาจ้องหน้าจอภาพความร้อนเขม็ง

รอบนอกจุดแสงสีเขียวซึ่งแทนค่ายหมายเลขสอง มีจุดสีแดงแสบตาหลายสิบจุดกำลังเคลื่อนเข้าหากันด้วยความเร็วสูง

ก่อตัวเป็นวงล้อมครึ่งวงกลม ราวกับสถานการณ์จนตรอก

ท่ามกลางจุดสีแดงเหล่านั้น

มีแหล่งสัญญาณสีเขียวเพียงจุดเดียวส่องสว่างอยู่อย่างโดดเดี่ยว

นั่นคือตำแหน่งของสายรัดข้อมือขอความช่วยเหลือที่แจกให้นักศึกษาใหม่ระหว่างการฝึกทหาร

ข้างกันมีหมายเลขเล็ก ๆ กำกับไว้ว่า 001 หลู่ซิงเหย่

ตอนแจกสายรัดข้อมือ หลู่ซิงเหย่เห็นว่าเกะกะจึงไม่ได้สวมไว้ แค่ยัดใส่กระเป๋ากางเกงลายพรางอย่างลวก ๆ

แต่ตำแหน่งของแหล่งสัญญาณนั้นแม่นยำไม่มีผิดพลาด

จ้านหู่ได้แต่มองตาค้าง

จุดสีแดงหลายสิบจุดซึ่งแทนฝูงหมาป่าหิวโหย กับสัญญาณหมายเลข 001 ที่แทนทรราชย์

บนหน้าจอ จุดทั้งสองฝ่ายซ้อนทับกันสนิทแล้ว

ลมหายใจของจ้านหู่ติดขัดอยู่ในลำคอ

ลูกกระเดือกกลิ้งขึ้นลงอย่างยากลำบากสองครั้ง แต่กลืนน้ำลายแห้งผากลงไปไม่ลง

“แม่งเอ๊ย!”

จ้านหู่สบถลั่น

เขายกขาขวาขึ้นฉับพลัน รองเท้าทหารหนักอึ้งเตะโต๊ะพับอลูมิเนียมตรงหน้าเต็มแรง

“โครม!”

โต๊ะพลิกคว่ำไปด้านหลังทันที

คอมพิวเตอร์ยุทธวิธี วิทยุสื่อสาร แผนที่หลายแผ่น รวมถึงแก้วเคลือบสองใบที่วางอยู่บนโต๊ะ

กระเด็นกระจัดกระจายเกลื่อนพื้น

หน้าจอแตกเป็นรอยสีขาวซีดหลายเส้น น้ำชากระฉอกเปื้อนขากางเกงลายพรางของเซียวยุ่ย

เซียวยุ่ยไม่ได้หลบ ร่างทั้งร่างแข็งทื่อราวกับท่อนไม้

ขอบตาของจ้านหู่แดงก่ำ เส้นเลือดฝอยแดงราวใยแมงมุมแผ่เต็มตาขาว