ฉู่เช่าเหย่มองสีหน้าแน่วแน่ของเด็กสาวทั้งสอง ก่อนเผยรอยยิ้มออกมา
มหาทวีปว่านหลิงยึดถือกฎผู้แข็งแกร่งกลืนกินผู้อ่อนแอ เมืองจู้หยูไม่เหมือนหมู่บ้านเล็ก ๆ ของพวกเขา หากไม่คิดก้าวหน้า อีกไม่นานก็จะถูกคัดออก
ทั้งสามกลับถึงหอพัก ฉู่เช่าเหย่หยิบถุงเก็บของที่เตรียมไว้ออกมา «นี่ของพวกเจ้า ถุงเก็บของผูกพันธะกับเจ้าของไม่ได้ เก็บไว้ให้ดี อย่าทำหายล่ะ»
ฉู่ชิงเหยาเหลือบมองก็รู้ทันทีว่าถุงสีน้ำเงินเป็นของตน นางรับมาเปิดดูด้านใน ก่อนเอ่ยด้วยความประหลาดใจ «พี่ใหญ่ เงินมากมายขนาดนี้ได้มาจากไหนหรือ»
ฉู่ชิงยวี่ยกมือขึ้นปฏิเสธ «พี่ฉู่ ของล้ำค่าเช่นนี้ ข้ารับไว้ไม่ได้»
ฉู่เช่าเหย่ยัดถุงเงินใส่มือนางโดยไม่เปิดโอกาสให้ปฏิเสธ «ค่าใช้จ่ายในเมืองจู้หยูสูงกว่าที่พวกเจ้าคิดมาก รอเจ้าเริ่มหาเงินได้แล้วค่อยคืนให้ข้าก็พอ»
ฉู่ชิงยวี่เม้มริมฝีปาก เก็บถุงเก็บของไว้อย่างทะนุถนอมแล้วพยักหน้าอย่างหนักแน่น พี่ฉู่พูดไม่ผิด ตอนนี้ไม่ใช่เวลาที่นางจะฝืนทำเข้มแข็ง
ฉู่ชิงเหยาดึงแขนเสื้อฉู่เช่าเหย่า «พี่ใหญ่ ยังไม่ได้บอกเลยว่าเงินพวกนี้ได้มาจากไหน»
ฉู่เช่าเหย่ายิ้ม «หรือจะให้ข้าปล้นมาเล่า ใช้ให้สบายใจเถอะ ข้ายังมีเหลืออีก หากเงินหมดก็เขียนจดหมายบอกพี่ อย่าไปหาท่านพ่อท่านแม่»
ฉู่ชิงเหยาขมวดคิ้วเล็กน้อย สีหน้าเต็มไปด้วยความกังวล แม้นางจะเป็นคนไม่คิดมาก แต่ก็ไม่ได้โง่ ตลอดหลายปีที่อยู่ร่วมกัน นางเองก็สังเกตได้ว่าฐานะของฉู่เช่าเหย่าไม่ธรรมดา
ฉู่เช่าเหย่าลูบศีรษะนาง เอ่ยเสียงอ่อนโยน «ในเมื่อพวกเจ้าจัดการทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ข้าก็ต้องไปล่ะ»