(คนเขียนเป็นพวกซื่อบื้อเขียนตอนเปิดเรื่องไม่เป็น ท่านผู้มีวาสนาเข้ามาอ่านกรุณาอ่านให้ครบสามบท ขอบพระคุณ!
(ไม่มีคู่รัก จะจิ้นคู่ไหนก็ตามสบาย!
ใต้ภูเขาเถาฮวามีสำนักเถาฮวาตั้งอยู่ ในสำนักเถาฮวามีเซียนเถาฮวา
เดิมทีเซียนเถาฮวาไม่ได้ชื่อเซียนเถาฮวา นามเดิมของเขาคือเถาเหมียน เป็นมนุษย์
เขาเป็นผู้ข้ามภพ เพราะผูกพันกับระบบอมตะ จึงเผลอมีชีวิตอยู่ถึงหนึ่งพันปี
ยังคงอยู่ขั้นหลอมปราณ
วันหนึ่ง เซียนเถาฮวาออกจากสำนักเล็กเก่าโทรมของตน มาถึงลานบ้าน หยิบถุงอาหารมาให้ไก่
"กินซะ กินให้อิ่ม จะได้ไปล่อแม่ไก่กลับมา ข้าจะได้มีไข่ไก่กิน"
เถาเหมียนมีชีวิตอยู่พันปี ยังไม่เคยลงจากภูเขา เหตุผลมีเพียงหนึ่งเดียวคือ เขาไม่มีวิชายุทธ์
ของสิ่งนี้ระบบยังไม่เคยให้มา
ระบบที่เขามีอยู่ เรียกสั้นๆ ว่า "เก็บไว้หน่อย" ชื่อเต็มว่า "ระบบอมตะแห่งการแบ่งปันการฝึกฝนโดยอาจารย์ต้องเก็บไว้หน่อยเสมอ" นั่นคือถ้าเขาอยากฝึกฝน ต้องมีศิษย์เสียก่อน
จากนั้นให้ศิษย์รับหน้าที่ฝึกฝนวิชา ทำงานหนักจนแทบตาย อาจารย์เป็นฝ่ายแบ่งปันพลังจากหมู่เมฆ และจะเหนือกว่าศิษย์อยู่ขั้นหนึ่งเสมอ
ฟังดูแล้วระบบนี้เป็นพรสวรรค์ของคนขี้เกียจขั้นสุดยอด วิชาสำหรับนอนเอกเขนก
ทุกอย่างสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ
...
แล้วตกลงจะไปรับศิษย์ได้ที่ไหนกันแน่!
มีแจกรางวัลจับฉลากไหม!
เก็บจากถังขยะได้หรือเปล่า!
เติมเงินมือถือแล้วแถมไหม!
เขารอมาหนึ่งพันปีแล้ว ทำไมยังไม่มาอีก!!
หากเป็นเช่นนี้ต่อไป เขาคงต้องลักพาตัวไก่สามตัวที่เลี้ยงไว้มาเป็นศิษย์แล้ว!!
โมโห
เถาเหมียนแหงนหน้าร้องถามฟ้า ระบายโทสะที่ไร้พลัง มีเพียงไก่ในกรงที่กระพือปีกสองสามที ขนปลิวว่อน
ไม่รู้ว่าได้รับอิทธิพลจากเถาเหมียนหรือไม่ ทุกสิ่งในสำนักเถาฮวาล้วนมีพลังชีวิตยืนยาวติดตัว
เช่นกระจอกสามร้อยปี ไก่หกร้อยปี และแมลงสาบเหาะได้พันปี
ใช่แล้ว ต่อให้มนุษย์มีอายุถึงพันปี ก็ต้องต่อสู้กับแมลงสาบถึงพันปี
เถาเหมียนสงสัยว่าฝึกฝนไปอีกสองพันปี เขาคงขี่แมลงสาบออกนอกบ้านได้
ผู้ที่คิดสั้นเป็นรายแรกคือห่านตัวหนึ่ง มันมีชีวิตอยู่ถึงสองร้อยห้าสิบปี เกินกว่าจะอยู่ต่อไปได้แล้ว ทุกวันเอาแต่กระโดดลงหม้อ อยากจบชีวิตตัวเอง
เถาเหมียนตอนแรกยังนึกไม่ออกว่าห่านคิดอะไร ภายหลังจึงพบว่า ในช่วงสองร้อยกว่าปีนี้ มันได้ส่งแม่ห่านน้อยผู้เป็นที่รักไปหลายร้อยตัว
รักมากทุกข์มาก
เถาเหมียนสงสารที่มันซื่อสัตย์ จึงช่วยให้สมปรารถนา
หลังจากร่วมมือกับไก่ เป็ด หมา แมว และแมลงสาบในลานบ้าน จัดพิธีอำลาอันยิ่งใหญ่ ก็จับมันตุ๋น
เสือในป่าได้กลิ่นยังร้องไห้อยากกิน
ท่านพี่ห่าน ตายได้หอมหวนยิ่งนัก
เถาเหมียนยังเขียนคำคู่ไว้อาลัยให้ท่านพี่ห่านอีกด้วย
ร่างห่านใหญ่หลวง เพียงหม้อเดียวมิตุ๋นหมด
ยกพู่กันขึ้น ยังนึกบทต่อไปไม่ออก เลิกล้มไป
คนรุ่นหลังย่อมมีความเห็นเอง
หลังจากส่งท่านพี่ห่านไปแล้ว อีกร้อยปี ส่งท่านพี่หมาไป
ต่อมาคือท่านพี่แมว
ปีที่สี่ร้อย ลานน้อยของสำนักเถาฮวาว่างเปล่า เถาเหมียนไม่อยากอยู่กับแมลงสาบทุกวัน จึงไปเก็บไก่มาได้สามตัวจากตีนเขา
ไก่สามตัวนี้ดูเหมือนสัตว์เลี้ยง แต่แถวนั้นไม่มีผู้คน ไม่รู้ว่าหลงมาจากที่ไหน เป็นของคนอื่นทำหล่นไว้
เถาเหมียนจับใส่กระสอบตัวละใบ ลักพาตัวดีกว่าซื้อหา
ไก่มีแล้ว ศิษย์ก็ยังไม่มี
เถาเหมียนจึงถือกระสอบ เที่ยวเดินวนไปมาใกล้ตีนเขาทั้งวัน
เฝ้ารอว่าใครจะทำเด็กหล่นหาย
เป็นเช่นนี้ต่อมาอีกหกร้อยปี เมื่อวานนี้เอง เถาเหมียนฉลองวันเกิดอายุครบหนึ่งพันปี
เขาทำขนมก้อนเท่ากำปั้น ปักเทียนเต็มไปหมดหนึ่งพันเล่ม
เขาอธิษฐานขอให้อายุปีใหม่ดีกับเขาบ้าง
ตอนเป่าเทียน เป่าลมออกไปเฮือกหนึ่ง เกือบจุดไฟเผาภูเขา
วันแรกของอายุพันปีจะมีความเปลี่ยนแปลงใหม่ใดบ้างหรือไม่
เถาเหมียนคิดโดยไม่มีความหวัง เปิดหน้าต่างระบบขึ้นมา
ชื่อ: เถาเหมียน
อายุ: 1000
ขั้น: หลอมปราณ 1000 ชั้น
วิชา: ไม่มี
ศิษย์: ไม่มี
ประเมิน: สุขสันต์วันเกิดอายุครบพันปี ผู้เป็นอมตะรูปหล่อแต่ไร้ประโยชน์
วันแรกของอายุพันปีก็มีการเปลี่ยนแปลงจริง ปีหนึ่งเพิ่มขึ้นหนึ่งชั้น ขั้นของเขาได้มาถึงหลอมปราณ 1000 ชั้นเสียที
แต่...
มันมีความหมายอะไรกัน!
ฝึกฝนไม่เป็น ตอนนี้ไปให้อาหารไก่ยังเหนื่อยหอบ
เถาเหมียนปิดหน้าต่างระบบด้วยความหงุดหงิด ไม่เห็นไม่รำคาญ คิดเสียว่าแย่ที่สุดก็มีชีวิตต่ออีกพันปี
ติ๊งต่อง——
เสียงเตือนใสกังวานดังขึ้น เหมือนลอยมาจากหมู่เมฆ ส่งถึงหูของเถาเหมียน
?
เป็นไปได้หรือที่มีการเปลี่ยนแปลง
เถาเหมียนคลางแคลงใจจึงกดเปิดหน้าต่างอีกครั้ง พบว่ามีข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมา ปรากฏแวบวาบต่อหน้าต่อตา
[ตรวจพบมนุษย์ที่มีคุณสมบัติเป็นศิษย์ ขอให้เจ้าระบบเดินทางไปยังลำธารเถาฮวาโดยเร็ว]
ลำธารเถาฮวาคือลำธารเล็กๆ ที่อยู่ใต้ภูเขาเถาฮวานั่นเอง
มีการเปลี่ยนแปลงจริงๆ!
เถาเหมียนดีใจจนแทบบ้า หมุนตัวอยู่กับที่สองรอบ
เขาอุ้มนางสนมหลู ตัวโปรดที่สุดในยามปกติของเขามาจากกรงไก่ เป็นไก่พันธุ์หลูฮวาตัวผู้สีดำลายขาว มุ่งหน้าตรงไปยังลำธารเถาฮวาด้วยความตื่นเต้น
สายธารไหลรินระเรื่อย ไหลจากภูเขาเถาฮวามายังที่นี่ น้ำใสเห็นก้น
เถาเหมียนวางนางสนมหลูที่ร้องเอ่กอ๊ากลงบนพื้น ยกมือทั้งสองขึ้นป้องเหนือคิ้ว สู้แสงตะวันเพื่อมองไป
อ่างอาบน้ำไม้สำหรับอาบน้ำทารกใบหนึ่งลอยลงมาจากกลางเขา
เถาเหมียน: ?
เนื้อเรื่องนี้คุ้นตาอยู่บ้าง
เขาย่อตัวลงครึ่งหนึ่งที่ริมธาร สายน้ำที่กระเพื่อมทำให้รองเท้าฟางเปียก อ่างอาบน้ำถูกคลื่นน้ำส่งมาถึงริมตลิ่ง
ในอ่างมีทารกน้อยน่าเอ็นดูคนหนึ่ง ยังไม่ลืมตาเลย ใบหน้าน้อยยับย่นน่าเกลียด ทำท่าจะอ้าปากร้องไห้
เถาเหมียนใช้มือบีบริมฝีปากมันไว้
นี่เป็นศิษย์ของเขาจริงหรือ?
ก่อนที่เขาจะทันได้กังขา ระบบก็ให้คำตอบมาแล้ว
[ขอแสดงความยินดีกับเจ้าของร่าง ได้รับศิษย์คนแรก]
[ศิษย์ชื่อ: กู้หยวน]
[ชาติกำเนิด: บุตรชายเพียงผู้เดียวของกู้หย่วนเหอ อดีตเจ้าสำนักชิงเหมี่ยวจง]
[ระดับพรสวรรค์: รากวิญญาณธาตุน้ำขั้นสูง]
[ความเป็นมา: การต่อสู้ภายในของสำนักชิงเหมี่ยวจง หลี่เฮ่อซานเจ้าสำนักคนปัจจุบันเดิมเป็นน้องร่วมสำนักของกู้หย่วนเหอ
กู้หย่วนเหอปฏิบัติต่อเขาดั่งน้องชายแท้ๆ แต่เขาถูกกิเลสครอบงำ หนำซ้ำยังคิดล่วงเกินภรรยาของกู้หย่วนเหอ จึงวางแผนอันชั่วร้ายสังหารกู้หย่วนเหอ แย่งชิงตำแหน่งเจ้าสำนัก บีบบังคับภรรยาหม้ายของกู้หย่วนเหอให้แต่งงานกับตน
ขณะนั้นสามีภรรยากู้มีบุตรแล้วหนึ่งคน ฮูหยินกู้เพื่อปกป้องสายเลือดสกุลกู้ จึงส่งบุตรชายเพียงผู้เดียวออกนอกสำนักโดยให้คนสนิท จากนั้นนางก็กินยาพิษปลิดชีพตนเอง
คนสนิทถูกคนไล่ล่าสังหาร จำต้องนำกู้หยวนใส่ในอ่างไม้ ปล่อยไปตามกระแสธาร ตัวคนสนิทเองชักกระบี่เชือดคอตนเองก่อนที่มือสังหารจะตามมาถึง]
[ข้อมูลข้างต้นเป็นข้อมูลแนะนำที่เกี่ยวข้องกับศิษย์ "กู้หยวน" ขอให้เจ้าของร่างอบรมสั่งสอนอย่างเอาใจใส่]
[ขอแสดงความยินดีกับเจ้าของร่างที่ปลดล็อกรางวัลผู้เริ่มต้น: "กระบี่ทะลวงเมฆา" *1, "ดาบสมุทรนิมิต" *1]
ในที่สุดก็มีวิชาแล้ว!
หนึ่งพันปีเลยนะ!
กว่าจะพ้นช่วงทุกข์นี้ได้!
เถาเหมียนมองดูข้อความจากระบบที่เด้งออกมาทีละบรรทัด รอยยิ้มบนใบหน้ากว้างขึ้นเรื่อยๆ
เจ้ากู้หยวนคนนี้ แม้ตอนนี้ดูเป็นทารกน้อยน่าเกลียดน่าชัง แต่คิดไม่ถึงเลยว่าพรสวรรค์จะสูงส่งถึงเพียงนี้!
อีกอย่างดูชาติกำเนิดของมัน บิดาถูกฆ่าตาย มารดาก็กินยาพิษปลิดชีพ อ่านมาทั้งหมด เขาอยากสลักตัวอักษร "อนาถ" ไว้บนหน้าผากของเด็กน้อยเสียด้วยซ้ำ
รวมถึงคนสนิทคนนั้น ก็ไม่ค่อยน่าไว้วางใจเท่าไหร่
เอาเด็กปล่อยลงไปตามลำธาร
โชคดีที่มีเซียนอย่างเขาหน้าตาดีและใจเมตตา
ศิษย์มีพรสวรรค์สูง วิชาก็มีแล้ว การแบ่งปันจากหมู่เมฆก็เปิดใช้ได้
ส่วนเรื่องความแค้นล้างเลือดที่เด็กน้อยแบกไว้ เถาเหมียนยังไม่คิดไปไกลถึงตอนนี้
ไปตามน้ำ เดินตามแต่โชคชะตา
แต่ละคนล้วนมีวาสนาของตน แต่ละคนล้วนมีการฝึกฝนของตน
อีกประการหนึ่ง——
"เจ้าแซ่กู้" เถาเหมียนใช้สองมือประคองรักแร้ของเด็ก ยกเขาขึ้นสูง "ตามประสบการณ์การอ่านนิยายออนไลน์สองร้อยเล่มของข้าในชาติก่อน อนาคตเจ้าต้องยิ่งใหญ่อย่างแน่นอน"
"ทว่าชื่อนี้ของเจ้าไม่ค่อยดี กู้หยวน... สวนเก่า... มัวแต่หันหลังมอง ย่อมถูกความทรงจำที่เลวร้ายขังไปทั้งชีวิตได้ง่าย"
"เอาอย่างนี้เถิด อาจารย์จะตั้งชื่อที่เลี้ยงง่ายให้เจ้า"
"กู้อี้โกว เป็นอย่างไร? ติดปากพูดง่าย เข้ากับสิ่งรอบตัว"
"ไม่อ้าปากพูด ก็ถือว่าเจ้าตกลงแล้ว"
กู้อี้โกวที่ถูกยกสูง ลืมตาขึ้นเป็นครั้งแรกในชีวิต สิ่งที่เห็นคืออาจารย์น้อยอายุนับพันปีเถาเหมียนที่คิ้วตายิ้มแย้มแจ่มใส เขาส่งเสียงอ้อแอ้ร้องสองที
"ตกลงแล้ว? ดี อี้โกว จากวันนี้ไป เจ้าก็คือศิษย์ใหญ่ของข้าเถาเหมียนแล้ว เจ้าวางใจเถิด อาจารย์กับศิษย์เดินด้วยกันชั่วชีวิต อาจารย์มีน้ำซดสองถ้วย ก็ต้องมีหม้อให้เจ้าล้างสองใบแน่"
กู้อี้โกวทำเสียงฮึฮิหัวเราะออกมา ซื่อบื้อจนสุดจะบรรยาย
เถาเหมียนก็กำลังหัวเราะ คำอธิษฐานวันเกิดของเขาเป็นจริงแล้ว สวรรค์ประทานศิษย์ให้เขาจริงๆ
วันแรกของอายุพันปีดีกับเขาดีแท้