เฉินเฟิงออกคำสั่งเพียงหนึ่งเดียว เหล่าทหารสี่พันนายก็พุ่งทะยานออกจากเมืองอันโดดเดี่ยว มุ่งหน้าตรงไปยังค่ายทหารเหนือของข้าศึก
การฝ่าวงล้อมเริ่มต้นขึ้น ฝ่ายวอฮั่นได้รับข่าวทันที
"อะไรนะ เจ้าว่าไท่จื่อแห่งต้าเจินฝ่าวงล้อมออกไปแล้วหรือ?"
"พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท คาดว่าเสบียงอาหารขาดแคลน หากไม่ฝ่าวงล้อมในตอนนี้ คงต้านทานไม่ไหวแล้ว"
"ทั้งหมดออกมาแล้วหรือ?"
"พ่ะย่ะค่ะ ฝ่าบาท"
"ฮ่าฮ่าฮ่า ส่งคำสั่ง ให้ทัพใหญ่เข้าล้อมไว้ทันที ห้ามโจมตีก่อนโดยไม่ได้รับคำสั่งจากข้า"
"ขอรับ"
วอฮั่นหัวเราะเสียงดังออกจากค่าย รับบังเหียนจากทหารรับใช้แล้วขึ้นม้า:
"ออกเดินทาง การล่าเนื้อเริ่มขึ้นแล้ว"
มองไปทางค่ายเหนือของทูฟาน ทหารที่รับผิดชอบป้องกันได้รับคำสั่งจากวอฮั่นนานแล้ว เมื่อเห็นเฉินเฟิงและพวกพ้องพุ่งออกมา ก็ละทิ้งค่ายและถอยหนีทันที
นี่คือแผนการที่พวกเขาวางไว้ ล่อให้ข้าศึกออกมา ที่เหลือไม่ต้องยุ่ง
"ครืนนนน——"
"ถอย——"
ชาวทูฟานถอยเร็วมาก เมื่อทัพหน้าของทังเจินบุกมาถึง ค่ายก็ว่างเปล่าแล้ว
โดยไม่เสียทหารแม้แต่นายเดียว ยึดครองค่ายใหญ่ได้ทั้งหมด
ข้าศึกถอยเร็วเพียงนี้ ทำให้ทังเจินรู้สึกไม่สบายใจอย่างหนัก
แย่แล้ว แย่แล้ว คงตกหลุมพรางอีกแล้ว
หันกลับไปมอง เมืองเพียนหม่า ที่ยึดมั่นมาหลายเดือน ถูกชาวทูฟานที่มาจากสารทิศล้อมไว้แน่นหนา
เส้นทางหนีขาดสะบั้น เหล่าทหารสี่พันที่นั่งป้องกันเมือง ต้องเปลี่ยนเป็นการป้องกันค่ายใหญ่ทันที
เมืองแตกยังพอมีกำแพงเมืองป้องกัน แต่ที่นี่มีอะไร?