ทังเจินเขียนจุดบนแผนที่:
"ฝ่าบาทโปรดทอดพระเนตร พวกพ้องอยู่ตรงนี้ ตรงนี้ และตรงนี้..."
เฉินเฟิงพิจารณาแผนที่อย่างละเอียด แล้วจดจำเส้นทางที่ทอดยาวจากใจกลางดินแดนตะวันตกไปจนถึงเมืองเพียนหม่าได้ในพริบตา
ต้องยอมรับว่า ทังเจินมีสายตาอันยาวไกลจริงๆ
ต่อให้ตนเองไม่มา กองทัพกุยอี้สามพันนายนี้ก็จะพินาศสิ้น แต่ก็ยังเป็นเสมือนเชื้อไฟที่ทิ้งไว้ให้ชนรุ่นหลัง ได้ขยายเผ่าพันธุ์ในดินแดนตะวันตก รอคอยโอกาสครั้งหน้า
เฉินเฟิงคำนวณในใจ ตนพาคนมาหนึ่งพันนาย รวมกับทหารในเมืองอีกสามพัน รวมเป็นสี่พันนาย
ภายนอกกระจัดกระจายอยู่ห้าพัน เมื่อรวมกันแล้วก็ร่วมหมื่น
หมื่นปะทะแสน!
ได้เปรียบอยู่ที่เรา!
"รายงานสถานการณ์ในเมือง"
"พ่ะย่ะค่ะ"
ทังเจินเล่ารายละเอียดทุกอย่างของเมืองเพียนหม่าอย่างครบถ้วน
เสบียงเหลือพอเพียงสามวัน ถุงน้ำของพวกพ้องใกล้จะหมด บ่อน้ำลึกในเมืองก็ถูกพวกทูฟานใจบาปวางยาพิษไว้ล่วงหน้า หากฝ่าบาทไม่เสด็จมา พวกเขาก็เตรียมพร้อมสำหรับศึกครั้งสุดท้ายแล้ว
เฉินเฟิงขมวดคิ้วมุ่น สถานการณ์เลวร้ายยิ่งกว่าที่คิดไว้มาก
ขาดเสบียงก็สามารถฆ่าม้าศึกกินได้ แต่การขาดน้ำต่างหากที่อันตรายที่สุด
พึงรู้ไว้ว่า ความต้องการน้ำของม้าศึกนั้น มากกว่ามนุษย์หลายเท่านัก
"จิงเฉา เสบียงแจกจ่ายไปแล้ว กองทัพใหญ่ยังพอใช้ได้อีกกี่วัน?"
จิงเฉารายงานตามจริง:
"น้ำและเสบียงพอใช้ได้อีกประมาณห้าวัน ผ่านพ้นเวลานี้ไป คงจะ..."
เฉินเฟิงพยักหน้า รู้ทันแผนการของทูฟานในใจ ทั้งหมดนี้พวกเขาคำนวณไว้แล้ว