เตาหลอมเพลิงโชนทั้งกลางวันกลางคืน แร่หลอมหลั่งไหลเข้ามาไม่ขาดสาย
ดาบเหล็กกล้าคุณภาพเยี่ยม ปลายลูกศร แผ่นเกราะ รูปทรงได้มาตรฐาน ไหลเวียนออกจากโรงงานทีละชิ้น ถูกส่งไปยังคลังลับของกองทัพใหญ่ทุกแห่งอย่างลับๆ
การดำเนินงานของโรงงานมั่นคงสมบูรณ์
กำลังการผลิตเหล็กกล้าเพิ่มขึ้นอย่างต่อเนื่อง
แต่เฉินเฟิงมิได้หยุดอยู่เพียงการเปลี่ยนอาวุธยุทโธปกรณ์ธรรมดาเท่านั้น
ชายแดนตะวันตกกว้างใหญ่ไพศาล
ทหารม้าจู่โจมรวดเร็วพลิกแพลง ในอดีตการศึกที่ชายแดน สิ่งที่เสียเปรียบที่สุดคือกำลังยิงระยะไกลไม่เพียงพอ หน้าไม้ยิงลูกธนูช้าเกินไป
หน้าไม้ยิงหินของกองทัพใหญ่ต้าเจินนั้นใหญ่เทอะทะ
ตั้งได้เพียงหน้ากองทัพ ไม่สามารถเคลื่อนติดตามกองทัพได้ หน้าไม้สั้นของทหารเดี่ยวก็อานุภาพอ่อนแอ ยิงลูกธนูช้าอย่างยิ่ง ยิงหมดหนึ่งรอบ ทหารม้าศัตรูก็เข้ามาใกล้แล้ว ไม่มีทางสยบกำลังต่อเนื่องได้
แม่ทัพชายแดนทุกยุคทุกสมัย ล้วนถูกจำกัดด้วยจุดอ่อนความเร็วในการยิง ไร้ทางรับมือกับการบุกโจมตีความเร็วสูงของทหารม้าเร่ร่อน
วันหนึ่ง
เฉินเฟิงหยิบกระดาษปากกา นั่งคนเดียวหน้าโต๊ะกลางกองทัพ วาดภาพโครงสร้างอาวุธยุทโธปกรณ์ที่ไม่เคยมีมาก่อนในโลก
เส้นสายเป็นระเบียบ โครงสร้างประณีต รางลูกเลื่อน ช่องเก็บลูกธนู กลไกไกปืน คันดึงสาย ประสานกันเป็นวงจร ทำลายรูปแบบหน้าไม้โบราณนับพันปีโดยสิ้นเชิง
ซวงเอ๋อร์ยืนอยู่ข้างกาย ก้มลงมองแบบแปลนรูปหน้าไม้ประหลาดบนกระดาษ สีหน้าเต็มไปด้วยความฉงน:
“ฝ่าบาท นี่คือหน้าไม้ชนิดใด? ไม่มีแขนหน้าไม้ถ่วงน้ำหนักแบบดั้งเดิม ไม่มีร่องยึดสายประจำที่ รูปทรงไม่เคยเห็นมาก่อน”
เฉินเฟิงปลายนิ้วแตะแบบแปลน ดวงตากล้าแข็งมั่นคง:
“หน้าไม้สั้นมาตรฐาน ยิงครั้งละหนึ่งดอก เสียโอกาสศึก ข้าจะสร้าง คือหน้าไม้เหล็กกล้ายิงต่อเนื่องของทหารเดี่ยว”