ทังเจินผงกศีรษะรับ แล้วกล่าวเสียงหนักแน่นว่า
“ฝ่าบาททรงพักทัพอยู่นอกเมืองแล้ว อีกไม่นานก็จะเสด็จมาถึง ครั้งนี้ข้าเข้ามาในเมือง หนึ่งคือประสานกับทุกท่านให้ตั้งหลักทรงตัวไว้ สองคือจะมาพบโจวขุยผู้นี้ บีบให้เขายอมสวามิภักดิ์ ยอมมอบการป้องกันเมืองให้ ท่านคฤหาสน์ของเขาอยู่ที่ใด การป้องกันแน่นหนาเพียงใด?”
“อยู่ใจกลางเขตเมืองทางเหนือ เป็นเรือนที่มีกำแพงสูง ลึกเข้าไป ประตูมีทหารเฝ้าระวังทั้งวันทั้งคืน ด้านหลังยังเลี้ยงสุนัขดุไว้ เข้ายากยิ่งนัก”
เจ้าเล่าเซวี่ยนรีบกล่าวว่า
“แต่ข้าน้อยสำรวจรูปแบบได้แล้ว กำแพงด้านหลังมีต้นหวยแก่ต้นหนึ่ง กิ่งก้านทอดพาดไปถึงกำแพง ปีนเข้าไปได้ และในเวลาเที่ยงคืน ยามที่เดินตรวจจะเปลี่ยนเวร มีช่องว่างอยู่ราวครึ่งธูป”
ทังเจินผงกศีรษะจดจำไว้ แล้วกำชับกับทุกคนเรื่องการเตรียมการรับมือ
เมื่อกลางคืนยิ่งมืดลง ก็ให้เหลือคนสองคนคอยประสานงานเจ้าเล่าเซวี่ยนเป็นกำลังหนุน
ตัวเองนำทหารที่เหลือ อาศัยความมืดเป็นฉากบัง มุ่งตรงไปยังคฤหาสน์โจวขุยทางเหนือของเมือง
เป็นไปตามที่เจ้าเล่าเซวี่ยนกล่าวไว้จริง ๆ
กำแพงด้านนอกของคฤหาสน์สูงตระหง่าน หน้าโคมสองดวงสว่างจ้าแยงตา
ทหารถือดาบสี่นายยืดอกผึ่งผาย เดินตรวจไปมา
ทังเจินนำคนอ้อมไปทางกำแพงด้านหลัง ชี้ไปที่ต้นหวยแก่ต้นนั้น ทหารพลีชีพสองนายที่คล่องแคล่วว่องไวก็ปีนป่ายขึ้นไปทันที
เงียบเชียบปีนข้ามเข้าไปในเรือน กำจัดบ่าวที่เฝ้าอยู่ใต้กำแพงได้ แล้วหย่อนเชือกลงมา ทังเจินและคนอื่น ๆ ปีนตามเข้าไปทีละคน ลงสู่พื้นโดยไม่มีเสียง
ในเรือนมีไม้ดอกไม้ประดับขึ้นรกเรื้อ เรือนมีแสงไฟสลัว มีเพียงห้องโถงใหญ่ที่ยังจุดโคมอยู่ดวงหนึ่ง พอได้ยินเสียงพูดคุยคลุมเครือ
ทังเจินทำสัญญาณมือให้ทุกคนแยกย้ายซุ่มอยู่ แล้วตัวเองก็แนบตัวไปกับเสาระเบียง ค่อย ๆ เดินเข้าไปใกล้ใต้หน้าต่างห้องโถงใหญ่
กำลังจะแลบลิ้นเลียกระดาษหน้าต่างเพื่อแอบดู ทันใดนั้นเท้าก็เหยียบเข้ากิ่งไม้แห้งท่อนหนึ่ง เสียง “กรับ” ดังเบา ๆ กลับดังก้องกังวานเป็นพิเศษในเรือนที่เงียบสงัด