หลินเซียวพาหน่วยรบพิเศษศึกษาสัญญาณมือที่เฉินเฟิงให้ไว้ ส่วนอีกฝ่ายหนึ่งก็เดินเรื่อยเปื่อยมาจนถึงลานฝึกซ้อม
ภาพที่เห็นตรงหน้าทำให้เขาถึงกับตกใจไม่น้อย
เหล่าทายาทกองทัพอานซีภายใต้การนำของเซียวหงอิงได้จัดเตรียมสถานที่อย่างรวดเร็วจนเสร็จสิ้น
มีการปักหลักไม้สำหรับฝึกต่อสู้และแทง ทิ้งฟางจำลองไว้หลายตัว ดูจากระยะห่าง น่าจะใช้สำหรับฝึกฟันของทหารม้า
ทางด้านหลังเขามีทหารแบกไม้ที่เพิ่งเหลาเสร็จเป็นมัด ๆ กลับมา วางลงบนพื้น ทุกคนก็รีบเข้าไปแบ่งกันทันที
ทั้งยาวทั้งสั้น...
เซียวหงอิงถือไม้ยาวนำกลุ่มหนุ่มสาวหลายสิบคนไปแทงหุ่นฟางตรงนั้น
"เฮ้ย!"
"ฮ่า!"
"เฮ้...เฮ้ ๆ ๆ ใครดึงผมข้า?"
เฉินเฟิงคว้าหางม้าของนางแล้วดึงมาทางหนึ่ง เซียวหงอิงเห็นเป็นเฉินเฟิงก็เดือดทันที ถลึงตาใส่:
"เจ้าทำอะไร?"
เฉินเฟิงปรบมือ:
"นี่มันหุ่นฝึกทหารม้าไม่ใช่หรือ? เจ้าถือไม้นี่แทงอะไรกัน?"
เซียวหงอิงหน้าแดงขึ้นทันทีด้วยความโกรธ พูดอย่างไม่พอใจ:
"พวกเราไม่มีม้า ก็ต้องฝึกไปก่อน"
เฉินเฟิงตะลึงไปครู่หนึ่ง อ้อ ลืมไปจริง ๆ ว่าการศึกในยุคโบราณ ทหารม้าคืออาวุธสำคัญ ดั่งรถถังในสงครามโลกครั้งที่สอง
เขาลูบคางด้วยความเขิน:
"ในเมื่อไม่มีม้า แล้วตั้งหุ่นไว้มากมายทำไม?"
เซียวหงอิงถลึงตาใส:
"เมื่อก่อนทุกคนยังใช้ม้าของข้าฝึกได้ ตอนนี้ก็ไม่มีแล้ว"
นางหรี่ตามองแล้วย้อนถามอย่างมีนัย:
"ไม่ทราบว่ารับใช้องค์ไท่จื่อแล้ว จะมีการแจกม้าศึกสักกี่ตัว?"
ตั้งแต่แพ้ม้าของตัวเองให้เฉินเฟิง ตอนนี้นางไปไหนก็ต้องเดิน ยังไม่ชินเลยจริง ๆ
เมื่อก่อนถึงขั้นต้องขี่ม้าไปเข้าห้องน้ำตอนกลางคืน ตอนนี้เก่งแล้ว
วางกระถางกลางคืนไว้ในห้องเลย
เฉินเฟิงโบกมือใหญ่:
"ทำงานให้ข้า แล้วจะขาดม้าได้อย่างไร?"
"ทหารม้าทั้งหมดมีกี่คน?"
เซียวหงอิงดีใจสุดขีด:
"ทหารม้า 300 คน ฝ่าบาทไปจัดการเถิด"
เฉินเฟิงแทบจะหักจมูกด้วยความโมโห:
"เจ้าคิดว่าข้านับเลขไม่เป็นหรือ? รวมทั้งหมด 482 คน เจ้าบอกว่า 300 คนเป็นทหารม้า?"
"หรือว่าจะคิดก่อกบฏ?"