รุ่งเช้าวันถัดมา
เมื่อเฉินเฟิงเดินออกจากห้องนอน หลินเซียวนำสมาชิกหน่วยรบพิเศษหานหลงทั้งหมดมายืนเรียงรายอยู่นอกประตู
“คารวะองค์ไท่จื่อ!”
เฉินเฟิงตะลึง:
“เมื่อคืนพักผ่อนกันดีหรือไม่ เหตุใดจึงตื่นแต่เช้าเช่นนี้?”
หลินเซียวขยับไปด้านข้าง เปิดทางให้หยวนอิ่ง หญิงสาวหน้าม้วนหมียืนออกมา:
“ตำรับที่องค์ไท่จื่อประทานให้ได้ทดลองแล้ว มีผลดีกว่าเดิมหลายเท่าตัว”
เฉินเฟิงยิ้ม:
“ดีแล้ว เรื่องเล็กน้อยเช่นนี้ไม่ต้องรายงาน จัดการได้ตามสะดวก”
ยิ่งเฉินเฟิงพูดดูไม่ใส่ใจ หยวนอิ่งยิ่งรู้สึกเก้อเขิน
ก่อนหน้านี้ยังแคลงใจองค์ไท่จื่ออยู่ ตอนนี้ถือว่ายอมจำนนโดยสิ้นเชิง เพียงปลายนิ้วก็มอบสิ่งล้ำค่าเช่นนี้ ความสามารถเช่นนี้ทั่วหล้าผู้ใดจะมี?
ที่น่าอับอายยิ่งกว่าคือ การท้าทายก่อนหน้านี้ของนาง เมื่อเทียบกับความใจกว้างขององค์ไท่จื่อ ก็ช่างน่าขันราวกับตัวตลก
เมื่อหยวนอิ่งพูดจบ หลินเซียวจึงเริ่มรายงาน:
“รหัสลับที่องค์ไท่จื่อมอบให้ ผ่านการศึกษาตลอดทั้งคืน เริ่มเข้าใจเบื้องต้นแล้ว เหลือเพียงการฝึกฝนให้เข้ากัน”
เฉินเฟิงตกใจ ขมวดคิ้วถาม:
“เข้าใจเบื้องต้นแล้วหรือ?”
หลินเซียวรู้ว่าเฉินเฟิงไม่เชื่อ จึงรีบโบกมือ สมาชิกหน่วยรีบซ่อนตัวทันที
พร้อมกับสัญญาณมือและรหัสที่เปลี่ยนไปเรื่อย ๆ สมาชิกแต่ละคนก็เปลี่ยนตำแหน่งอย่างรวดเร็ว รวมพล แยกย้าย ลอบเคลื่อนที่ แยกย้าย...
เฉินเฟิงดูจนตะลึง
อะไรกัน?
คืนเดียวก็เข้าใจแล้ว?
พรสวรรค์เช่นนี้ เหนือกว่าทหารจอมยุทธ์ชั้นยอดยุคหลังเสียอีก
ยกแขนขึ้นเปรียบเทียบสัญญาณ สมาชิกหน่วยกลับเข้าตำแหน่งเดิมอย่างรวดเร็ว
แม้ในใจจะเหมือนคลื่นยักษ์ซัด แต่ภายนอกยังต้องทำเป็นสุภาพ พยักหน้า:
“ก็ยังพอใช้ได้”
นับเป็นครั้งแรกที่ได้รับคำชมจากองค์ไท่จื่อ ทุกคนต่างยิ้มแย้ม การศึกษาตลอดทั้งคืนไม่สูญเปล่า!
อย่างน้อยองค์ไท่จื่อก็ชื่นชมพวกเขาแล้วไม่ใช่หรือ
เฉินเฟิงโบกมือ:
“เข้ามา”
ประตูปิดลง กลุ่มคนเข้าไปนั่งในห้องรับรอง เฉินเฟิงออกคำสั่ง:
“นอกจากหลินเซียวแล้ว พวกเจ้าห้ามเปิดเผยที่อยู่ของตน อย่าให้ผู้ใดรู้ว่าพวกเจ้ามีตัวตน เข้าใจหรือไม่?”
“รับทราบ”
คนทั้งสิบแปดนี้ ถือเป็นไพ่ตายใบหนึ่งของเขา ในยามคับขันสามารถใช้ประโยชน์ได้มาก