เจ้ากรมพิธีการก้าวออกจากแถวตามติด ๆ มาประสานมือคารวะแล้วกล่าวว่า
“อำนาจทหารชายแดนเป็นอาวุธสำคัญของชาติ องค์ไท่จื่อถืออำนาจทหารไว้นานมิยอมคืน ห่างเหินราชสำนัก หากปล่อยไว้นานย่อมบังเกิดภัย อย่างเบาก็สั่นคลอนความสงบของราชสำนัก อย่างหนักก็ก่อความวุ่นวายตามชายแดน ขอฝ่าบาทโปรดมีพระบัญชาให้องค์ไท่จื่อเสด็จกลับเมืองหลวงโดยด่วนเพื่อรายงานราชการ จะได้กระจ่างในใจและเป็นที่สงบแก่ราชสำนักและราษฎร”
“องค์ชายสามห่วงใยบ้านเมือง กล่าวเตือนภัยโดยตรง ผิดสิ่งใด? การกระทำขององค์ไท่จื่อครั้งนี้มิชอบด้วยธรรมเนียม หากปล่อยไว้ย่อมเป็นภัยใหญ่หลวง”
ชั่วขณะหนึ่ง ท้องพระโรงจึงแตกเป็นสองฝ่ายที่เป็นปฏิปักษ์กัน
พรรคพวกขององค์ไท่จื่อและพรรคพวกขององค์ชายสามต่างต่อสู้กันดุเดือด ถกเถียงกันไม่จบสิ้น
ทั้งสองฝ่ายต่างยืนยันคำพูดของตน ไม่ยอมอ่อนข้อให้กัน บรรยากาศตึงเครียดถึงขีดสุด ราชสำนักที่เคยเคร่งขรึมกลับกลายเป็นสมรภูมิแย่งชิงอำนาจของสองฝ่ายโดยสิ้นเชิง
เฉินเทียนหลานประทับนั่งบนบัลลังก์มังกร พระพักตร์คล้ำเครียดราวจะหยดน้ำได้
ทอดพระเนตรเหล่าขุนนางที่เถียงกันไม่หยุดเบื้องล่างด้วยสายตาเย็นชา พระทัยปั่นป่วนยิ่งนัก
ความบุ่มบ่ามของเฉินอิงได้ฉีกปากแผลของการแตกแยกของราชสำนักออกจนหมดสิ้น และยิ่งทำให้พระองค์ระแวงองค์ไท่จื่อมากขึ้นไปอีก
เฉินเฟิงสามารถเอาชนะใจทหารชายแดนที่ภักดีได้ด้วยทหารหนีตายเพียงหยิบมือ มีความชอบใหญ่หลวง บัดนี้ถือกองทัพกุยอี้ประจำอยู่ชายแดน
หากมีใจคิดคดจริง ดินแดนตะวันตกจะพ้นจากการควบคุมของราชสำนักเป็นแน่
แต่เมื่อคิดอีกที องค์ไท่จื่อคราวนี้รักษาความสงบของชายแดนต้าเจินไว้ได้ ความชอบมิใช่น้อย หากรีบร้อนลงโทษ คงทำให้ทหารชายแดนหนาวใจ