ตัวต่อตัวจ้องมองเฉินเฟิงอยู่นาน สุดท้ายก็เปลี่ยนท่าที กลายเป็นจริงจังขึ้นมา:
“ฝ่าบาททรงทราบได้อย่างไร?”
เฉินเฟิงยิ้มน้อยๆ:
“ข้าตรวจดูบันทึกที่เกี่ยวข้องกับดินแดนตะวันตก ในบรรดาหลายประเทศ มีประเทศหนึ่งที่ชนเผ่าเซียงก่อตั้งขึ้น เชี่ยวชาญการฝึกอินทรีและสุนัขเป็นอย่างยิ่ง”
“ที่จวนองค์ชายสาม มีบิดาลูกชายสองคนที่เป็นแขกบ้านแขกเมืองมาจากที่ราบสูงพอดี...”
“และซุยอันโหลวของเจ้ายังติดต่อกับคณะพ่อค้าชนเผ่าเซียงจากดินแดนตะวันตก เครื่องเทศที่ใช้ก็ล้วนมาจากที่นั่น”
เฉินเฟิงพูดมาถึงตรงนี้ก็หยุด:
“ให้ข้าพูดต่อไปอีกหรือไม่?”
ตัวต่อตัวยิ้มแย้ม:
“เช่นนั้นฝ่าบาททรงตรัสว่าหม่อมฉันอยากอภิเษกกับองค์ชายสามหรือ?”
เฉินเฟิงส่ายหน้า:
“พูดให้ถูกต้องคือ เจ้าไม่ได้อยากแต่งเข้าจวนองค์ชายสาม แต่เจ้าอยากใช้ประโยชน์จากองค์ชายสาม เพื่อบรรลุเป้าหมายสูงสุดของเจ้า”
“กอบกู้แผ่นดิน นำพาผู้คนของเจ้ากลับคืนสู่ถิ่นฐานเดิมจากที่ราบสูงอันไกลโพ้น”
“ใช่หรือไม่ องค์หญิงน้อยแห่งตระกูลเยว่จื่อ ผู้มีความเชี่ยวชาญวัฒนธรรมแผ่นดินกลางมากที่สุดในประวัติศาสตร์ คุณหนูตัวต่อตัว”
ตัวต่อตัวลุกขึ้นยืนแล้วคุกเข่าลงกับพื้น:
“องค์หญิงเจ็ดแห่งตระกูลเยว่จื่อ ตัวต่อตัว คำนับองค์ไท่จื่อแห่งต้าเจิน หม่อมฉันยอมจำนนเพคะ”
เฉินเฟิงประคองนางขึ้น การพูดกับคนฉลาดนั้นประหยัดแรงจริงๆ จึงเอ่ยถึงเจตนาตรงๆ:
“แบบนี้เถอะ ข้าให้ทางเลือกเจ้าเพิ่มอีกทาง”