การเดินทัพเร่งด่วน
เสียงคำรามอันเกรี้ยวกราดนั้นทำให้ทหารหนีตายนอกกระโจมสั่นสะท้าน แม้แต่ม้าศึกก็ยังกีบเท้ากระสับกระส่ายไม่กล้าเข้าใกล้
นายทัพก้าวขึ้นมาอย่างหวาดหวั่น
"แม่ทัพใหญ่ ร่องรอยล้อเกวียนบนพื้นดินมุ่งไปทางเส้นทางเล็กภูเขาทางเหนืออย่างชัดเจน เฉินเฟิงขนเสบียง เดินทัพช้าอย่างแน่นอน ทหารม้าของเราไล่ต้อนเต็มกำลัง ต้องทันแน่..."
"ทันอะไรกัน!"
กาเอ่อร์เตะเขากระเด็น ชี้ไปยังกองเพลิงที่ลุกโชน ใบหน้าซีดเผือดราวผี "เจ้ามองไม่ออกหรือไง? ไฟนี้จุดไว้ให้เราเห็นโดยเจตนา! เขาคำนวณเวลาที่เราจะยกทัพกลับมาช่วยไว้แล้ว ต่อให้เส้นทางถอยทัพก็คิดคำนวณไว้หมดแล้ว! เส้นทางเล็กภูเขาทางเหนือขรุขระยากแก่การเดิน รักษาง่ายรุกยาก กองทัพหลายหมื่นของเราบุกเข้าไป มีแต่จะถูกเขาลากจูงจนตายทั้งเป็น!"
เขาหายใจหอบหนัก อกกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ความได้ใจ การคิดแผน ความฝันอันงดงามในหุบเขาหินดำเมื่อครู่ กลายเป็นความอัปยศอดสูอย่างสิ้นเชิงในเวลานี้
กองทัพหลายหมื่นวางตาข่ายดักสวรรค์ รอให้กองทัพกุยอี้ตกหลุมพรางด้วยตัวเอง
แต่ฝ่ายนั้นไม่เข้าหุบเขาสักนิด กลับคว้าหัวใจสำคัญของเขาไปอย่างง่ายดาย
เสบียงสูญเสียไปครึ่งหนึ่ง อาวุธยุทโธปกรณ์เสียหายเกินครึ่ง ม้าศึกถูกแย่งชิงไปนับไม่ถ้วน สัมภาระที่เหลือถูกเผาราบเป็นหน้ากลอง
ทรัพย์สมบัติที่สะสมมาหลายเดือนในการทัพตะวันตก ถูกเฉินเฟิงกวาดล้างไปเกือบครึ่งในคืนเดียว
ยิ่งไปกว่านั้น สิ่งที่ทำให้เขาโกรธจนกัดฟันคือ เฉินเฟิงไม่เคยปะทะกับเขาโดยตรงตั้งแต่ต้นจนจบ
สู้เสร็จก็จากไป ขนของเสร็จก็ถอยทัพ
"ช่างเป็นเฉินเฟิงที่ไม่ยื้อศึกเสียจริง..."