เซียวหงอิงโกรธแทบคลั่ง ที่แท้ที่รีบเดินทัพสามสิบลี้เมื่อครู่ บวกกับการปีนเขาอย่างหนักหน่วง มิได้มาเพื่อโจมตีฉับพลัน หากแต่จะมาวางกับดักก่อนฟ้ามืดงั้นหรือ?
ยามใดกันเล่า ยังคิดจะล่าสัตว์อีก?
นางมองออกแล้ว องค์ไท่จื่อมาร่วมการประลองยุทธ์ หาได้เพื่อชัยชนะไม่ หากแต่มาสัมผัสความเพลิดเพลินของการล่าสัตว์
หากรู้แต่แรก นางจะไม่พาผู้คนมาเป็นอันขาด
พวกเราต่างมาสวามิภักดิ์ต่อท่าน มิได้เห็นแก่เงินเดือนเล็กน้อยนั้นหรอกหรือ?
เมื่อองค์ไท่จื่อไม่ใส่ใจ หลังจากนี้ก็ลาออก พาพี่น้องไปแสวงหาที่ใหม่ อย่างน้อยก็ยังมีโอกาสได้ก้าวหน้า
เซียวหงอิงผิดหวังในตัวเฉินเฟิงอย่างสิ้นเชิง รีบถอยลงไปอย่างไม่ลังเล พาคนไปวางกับดัก
กององครักษ์หนึ่งพันนาย จะขาดคนความสามารถใดเล่า?
การวางกับดักมิใช่เรื่องยาก เนื่องจากองค์ชายตรัสแล้ว จับเหยื่อมาปรับปรุงอาหาร ก็ทำตามพระประสงค์ขององค์ชายเถิด
อย่างไรเสียก็จะต้องจากไป กินให้อิ่มเสียก่อนเถิด
พื้นที่ล่าสัตว์หลวงถูกคุมเข้มตลอดปี ผู้ใดมิอาจเข้าใกล้ สัตว์ป่าจึงแพร่พันธุ์มากมาย
ฉวยโอกาสนี้ล่าให้มาก กินให้อิ่มเสียที
เซียวหงอิง จิงเฉา นำทัพวางกับดัก ขุดหลุม วางบ่วง ขึงตาข่าย วางเหยื่อล่อ เสร็จสิ้นก็ปาเข้าไปยามดึกดื่นแล้ว
หลินเซียวมาลารายงาน:
“องค์ชาย ตรวจสอบเส้นทางไปเขาหลังแล้ว ด้านนั้นไม่มีทหารยามแม้แต่นายเดียว พร้อมปฏิบัติการได้ทุกเมื่อ”
เฉินเฟิงพยักหน้า:
“ให้สมาชิกที่คล่องแคล่วสองสามคนเฝ้าอยู่ตรงนั้น เกิดความผิดปกติใดรายงานทันที”