หลินเซียวตั้งใจเด็ดเดี่ยวเต็มที่ ต่อให้มีจ้านมู่ร่วมด้วย หน่วยรบพิเศษหานหลงก็มีเพียง 20 คนเท่านั้น
ในเมื่อไม่รู้ว่าข้าศึกมีองครักษ์มากเท่าใด ก็ต้องลงมือก่อนแล้วค่อยรายงานภายหลัง
ทำอะไรไม่ได้ เพราะเวลาไม่คอยท่า
ทุกคนเข้าใจสถานการณ์ดี ไม่มีใครคัดค้าน
หลังจากปล่อยอินทรีทองไป ก็รีบมุ่งหน้าลงไปยังต้นน้ำทันที
พอถึงช่วงพระอาทิตย์ตก หน่วยรบพิเศษพบว่าที่ปลายน้ำมีท่าเรือที่สร้างชั่วคราวอยู่จริง
เสบียงจำนวนมากกำลังถูกขนลงจากเรือ ทหารที่รับผิดชอบบนฝั่งมีประมาณ 500 กว่าคน
นายทัพทูฟานที่รับผิดชอบการขนส่งเสบียงกำลังสั่งการให้บรรทุกรถเข็น
ถังไม้กลม ถุงน้ำแบนขนาดใหญ่ ภายในบรรจุน้ำสะอาดทั้งหมด รวมถึงเสบียงแห้งที่ใส่ถุงผ้าเป็นถุงๆ...
หลินเซียวและพวกซ่อนตัวอยู่หลังเนินดิน มองดูขบวนขนส่งที่มีคน 500 กว่าคน แล้ววางแผนการรบ
ยี่สิบ ปะทะ ห้าร้อย
ศึกนี้ต้องวางแผนให้ดี ไม่เช่นนั้นถ้าทำให้ข้าศึกรู้ตัว แล้วฝ่าบาททรงส่งข่าวกลับมา คงกลายเป็นรายงานเท็จ
ตามพระอารมณ์ของฝ่าบาท หน่วยรบพิเศษมีคนเดียวที่ผิด ก็ต้องนำตัวไปประหารทั้งหมด
เวลานี้ลงมือไม่ได้แน่นอน เพราะบนเรือยังมีทหารทูฟานจำนวนมาก ถ้าถูกล้อมตอบโต้กลับจะยุ่งยาก