ขอบฟ้าเพิ่งเริ่มทอแสงสีขาวซีดจางของยามรุ่งอรุณที่เยือกแข็ง
หมอกหนาวยังคงห่อหุ้มกำแพงเมืองที่ปรักหักพังเอาไว้แน่นหนา
เสียงกลองศึกอันกึกก้องก็ดังสนั่นหวั่นไหวขึ้นมา ฉีกความสงบสุขสุดท้ายของตำบลซานเหอกระเจิดกระเจิง
กาเอ่อร์ไม่เปิดโอกาสให้เมืองได้หายใจหายคอแม้แต่น้อย
ทหารม้าเหล็กทูฟานสามหมื่นนายพร้อมกับกำลังหลักของกบฏเดิม
แบ่งเป็นสามสายรุกคืบเข้ามา ดั่งคลื่นมหาสมุทรสีดำทะมึน พร้อมกันพุ่งเข้าใส่กำแพงเมืองทั้งสามด้าน
กีบม้าเหยียบย่ำแผ่นดินที่แข็งตัว หอกยาวนับหมื่นเสียบท้องฟ้าจนมืดมิด
เสียงฆ่าฟันดังทะลุฟ้า แผ่นดินสั่นสะเทือนเบาๆ
ราวกับเมืองเล็กๆ แห่งนี้ ในชั่วพริบตาต่อไป จะถูกบดขยี้ราบคาบด้วยพลังอันเกรี้ยวกราดนี้
กาเอ่อร์บนแท่นสูงสวมเกราะหนัก
มือถือแส้ม้า สายตาอำมหิตจับจ้องไปที่ประตูเมืองที่ปิดสนิท
มุมปากยกยิ้มชั่วร้ายราวกับชนะแน่แล้ว
เขาอยากเห็นเสียหน่อยว่า เฉินเฟิงที่ถูกขังอยู่ในกรงแน่นหนา
ต่อให้มีอุบายอันชาญฉลาดเพียงใด จะต้านทานการโจมตีอันแหลมคมที่มากกว่าตนเป็นเท่าตัวได้อย่างไร
"ออกคำสั่ง ทัพหน้าบุกทะลวง วางบันไดปีน ตะลุยประตูเมือง! วันนี้บดขยี้ตำบลซานเหอ จับองค์ไท่จื่อแห่งต้าเจินทั้งเป็น ผู้ใดทำได้ จะได้เป็นขุนนางโหวครองหมื่นครัวเรือน"
คำสั่งถูกส่งออกไป
กองทัพหน้าทูฟานคำรามกรูเข้าหาใต้กำแพงเมือง
บันไดปีนกำแพงนับไม่ถ้วนถูกพาดขึ้นในพริบตา ทหารพลีชีพในชุดเกราะหนักปีนขึ้นไปอย่างบ้าคลั่งตามทาง
ก้อนหินและหินกลิ้งถูกโยนลงไป ทหารก็กรีดร้องร่วงหล่นลงมา
แต่คนข้างหลังยังคงรุกไปข้างหน้าอย่างไม่ลดละ ดั่งฝูงมดกระหายเลือด
เบียดเสียดติดอยู่เต็มกำแพง
เสียงกระทบกันของอาวุธ เสียงกระดูกหัก เสียงคำรามก่อนตายปนเปกันไปหมด ชวนให้ขนหัวลุก