หวงฝูช่างสีหน้าหม่นลง รู้ดีว่าอีกฝ่ายมองทะลุความคิดตนหมดสิ้นแล้ว จำใจตอบรับ:
"กระหม่อมรับคำสั่ง"
เขาส่งสายตาให้หลัวหวนที่อยู่ข้างกายโดยไม่ให้ใครสังเกต
หลัวหวนเข้าใจความหมาย แอบนำทหารองครักษ์ชั้นยอดหลายสิบคนแยกออกจากกองทัพใหญ่
อาศัยความวุ่นวายตอนสองกองทัพสวนกัน อ้อมไปทางปีกทัพกลางของเฉินเฟิง
คนเหล่านี้ล้วนเป็นทหารพลีชีพที่หวงฝูช่างฝึกฝนมาด้วยมือตนเอง ล้วนมีฝีมือวรยุทธ์สูงส่ง เป้าหมายมีเพียงหนึ่งเดียว
ฉวยจังหวะชุลมุนลอบสังหารองค์ไท่จื่อ
หลินเซียวจับตาดูความเคลื่อนไหวของกองทัพเจิ้นซีตลอดเวลา
เห็นกองทหารเล็กๆ แยกออกจากขบวนอย่างลับๆ ล่อๆ
ก็แย้มยิ้มเย็นชา ยกมือเป็นสัญญาณให้ทหารลับหลายนายพุ่งเข้าใส่
"สกัดพวกมันไว้"
เงาดำหลายสายพุ่งออกมาฉับพลัน เสียงมีดสั้นกระทบกันดังก้องติดกันเป็นชุด
ทหารองครักษ์ที่หลัวหวนนำมา คิดจะลงมืออย่างลับๆ ไม่คิดว่าจะถูกสกัดได้คาหน้าตา ต้องเข้าต่อสู้ประชิดตัวทันที
แสงดาบวาบไหว เสียงร้องโหยหวนดังไม่ขาดระยะ
เพียงไม่นาน เหล่าทหารพลีชีพหลายสิบคนก็ตายและบาดเจ็บเกินครึ่ง
หลัวหวนตกอยู่ในวงล้อม ซ้ายปัดขวารับ ไม่อาจรุกคืบไปได้อีกก้าว
หวงฝูช่างมองเห็นภาพนั้นแต่ไกล หัวใจเย็นวาบลงไปครึ่งหนึ่ง
แม้แต่คนที่ส่งไปลอบโจมตียังถูกสกัดหมดสิ้น ในมือตนเองไม่มีทหารกล้าใดให้ใช้การได้อีก
เขามองไปโดยรอบ กองทัพกุยอี้มีระเบียบวินัยเข้มงวด ระยะเดินทัพพอเหมาะพอเจาะจง
แนวป้องกันทุกจุดแน่นหนารั่วซึมไม่ได้แม้แต่น้อย กลับมองดูเชียงยงซึ่งเป็นเพียงแสงเทียนสิ้นลม วอดวายอยู่ในไม่ช้า
"ท่านเจ้าคุณ ถ้าไม่ลงมือตอนนี้ เราจะหมดโอกาสอย่างสิ้นเชิง"
นายทัพนายหนึ่งควบม้าเข้ามาใกล้หวงฝูช่าง เร่งเร้าด้วยน้ำเสียงร้อนรน