เป่ยอันอ๋องนิ่งเงียบไม่กล่าวสิ่งใด
ปลายนิ้วเคาะที่วางแขนบัลลังก์เบา ๆ ตรึกตรองข้อดีข้อเสียอยู่ในใจ
ในใจเขารู้ดีว่า เย่ลวี่หลี่มิใช่คนโง่เขลา ต้องถูกบีบบังคับจนจนตรอกอย่างแน่นอน
แต่ก็พอจะเดาได้
พวกเขาคงถูกองค์ไท่จื่อแห่งต้าเจินยุยงให้แตกแยก
แต่ในฐานะราชาผู้ครองแผ่นดิน สิ่งแรกที่เขาคำนึงถึงคือผลประโยชน์ของชาติ มิใช่ความสัมพันธ์ส่วนตัว
บุตรสาวที่ไร้คุณค่าและยังเป็นภาระของชาติ ไม่คู่ควรให้เขาคุ้มครองอีกต่อไป
ยามนั้น องค์ชายเจ็ดเย่ลวี่หยวนผู้เพิ่งกลับถึงแคว้น
เห็นท่าทีจงใจยุแหย่ของพี่ชายทั้งหลาย ก็ร้อนใจเป็นอย่างยิ่ง
คนกลุ่มนี้ เวลาปกติทำทีเป็นลูกแกะน้อยน่ารัก
พอยามเห็นพระพี่หญิงตกที่นั่งลำบาก ก็รีบซ้ำเติมทันที
เขามองเห็นสถานการณ์ของต้าเจินตลอด เข้าใจถึงความยากลำบากของเย่ลวี่หลี่
เขารีบก้าวออกไปคุกเข่าลง รีบร้อนเอ่ยแก้ต่างด้วยความร้อนใจ
“ฝ่าบาท เรื่องนี้จะโทษพระพี่หญิงทั้งหมดไม่ได้ ครั้งแรกที่เฉินอิงอาสานัดพวกเราไปที่จวนของเขา เฉินอิงเป็นคนวางแผนเล่ห์กลกับเฉินเฟิง ตั้งแต่ต้นจนจบ พระพี่หญิงตกอยู่ในสถานการณ์โดยมิได้ตั้งใจ”
“เฉินเฟิงมีสติปัญญาหยั่งลึก องค์ชายสามแห่งต้าเจินคิดจะเล่นงานเฉินเฟิงกลับไม่สำเร็จ ยังทำให้พระพี่หญิงต้องพลอยได้รับผลกระทบ เขาก็ไม่ยอมแต่งงานกับพระพี่หญิงอีก”
“ที่นางอยู่ที่ชายแดนตะวันตกมิใช่ทรยศต่อเป่ยอัน หากแต่หมดทางเลือก หากบัดนี้พวกเราทอดทิ้งพระพี่หญิง นางต้องอยู่เพียงลำพังภายนอก ชะตากรรมคงมิอาจดีได้ ขอฝ่าบาทโปรดทรงพิจารณา!”
เย่ลวี่หยวนทั้งร้อนใจทั้งหวาดกลัว เขารู้ดีว่าพี่ชายทั้งหลายมีใจคิดร้าย
เพียงแต่คิดจะใช้เรื่องนี้โค่นล้มพวกเขาสองพี่น้องให้สิ้นซาก
หากฝ่าบาททรงฟังคำยุยง พระพี่หญิงก็จบสิ้นจริง ๆ
แต่คำแก้ต่างของเขา
ในสายตาของเหล่าองค์ชายทั้งหลาย ไร้ซึ่งน้ำหนักอย่างยิ่ง
เย่ลวี่ไท่หัวเราะเย็นเยียบในที่นั้น น้ำเสียงเต็มไปด้วยการเยาะเย้ย