หลังจากได้ฟังคำพูดของเฉินเฟิงแล้ว
คาดว่าองค์รัชทายาทคงมีแผนอยู่ในใจแล้ว
ภายในกระโจมบัญชาการเงียบลงชั่วขณะ
สายตาของทุกคนล้วนจับจ้องไปยังเฉินเฟิง
เมื่อครู่ทั้งสองฝ่ายโต้เถียงกันอยู่นาน ต่างฝ่ายต่างก็มีเหตุผล
ฝ่ายหนึ่งกล่าวว่า หากส่งทหารออกไปรบก็จะตกหลุมพรางของเฉินอิง องค์รัชทายาทจะต้องแบกรับบาปใหญ่ฐานคิดก่อกบฏ
อีกฝ่ายกล่าวว่า หากมองดูทหารสองหมื่นนายส่งตัวเองไปตาย ต่อไปก็จะไม่มีใครยินดีติดตามองค์รัชทายาทอีก
ทั้งสองฝ่ายยื้อกันอยู่นาน ไม่มีใครโน้มน้าวใครได้
ทุกคนจึงพากันขมวดคิ้วด้วยสีหน้ากลัดกลุ้ม
ในใจของท่านอ๋องทังเจินมีหินก้อนใหญ่แขวนค้างอยู่ตลอดเวลา คิ้วขมวดแน่นจนแทบผูกเป็นปม
เขารบมาหลายสิบปี ย่อมรู้ดีว่า กองทัพเป่ยอันห้าหมื่นนายล้อมด่านเจิ้นเป่ยไว้จนแม้แต่น้ำก็ยังรั่วไหลผ่านไม่ได้
ภายในเมืองขาดเสบียงมาหลายวันแล้ว หากยังยื้อไปอีกไม่กี่วัน เมืองต้องแตกเป็นแน่
ใช่ว่าเขาไม่เคยถูกล้อมเสียเมื่อไร
ทันทีที่กองทหารรักษาการณ์ทั้งหมดทางชายแดนตะวันตกเคลื่อนพล ชนเผ่ารอบแคว้นตะวันตกก็จะฉวยโอกาสก่อความวุ่นวายในทันที
ถึงเวลานั้นชายแดนตะวันตกเสียการป้องกัน แล้วเฉินอิงก็ยื่นหนังสือกราบบังคมทูลกล่าวโทษขึ้นมา
องค์รัชทายาทจะไร้ข้อแก้ตัว แม้โทษเบาก็ถูกยึดอำนาจ
หากโทษหนักก็อาจเสียชีวิต กระทั่งทหารและราษฎรนับหมื่นทางชายแดนตะวันตกก็จะพลอยเดือดร้อนไปด้วย
ท่านอ๋องทังเจินก้าวออกไปข้างหน้าอีกหนึ่งก้าว น้ำเสียงแฝงความไม่เข้าใจ
“องค์รัชทายาท กระหม่อมโง่เขลาจริง ๆ เมื่อครู่นี้พระองค์ตรัสว่าจะไม่เคลื่อนทัพใหญ่ แล้วพวกเราจะใช้อะไรไปช่วยด่านเจิ้นเป่ยหรือพ่ะย่ะค่ะ?”
“ทหารม้าเบาสามพันนายเผาเสบียงได้ก็เพียงถ่วงเวลาไว้ชั่วครู่เท่านั้น เมื่อเป่ยอันเติมเสบียงจากด้านหลังแล้ว พวกมันก็จะหันกลับมาโจมตีเมืองต่ออยู่ดี เป็นเพียงการแก้ปัญหาที่ปลายเหตุ ไม่ใช่ต้นเหตุ”
หลินเซียวกำดาบยาวข้างเอวแน่น ในใจทั้งร้อนรนทั้งคาดหวัง
เมื่อครู่พอได้ยินว่าไม่อาจส่งทหารไปช่วยคน เขาก็รู้สึกแน่นหน้าอกจนแทบหายใจไม่ออก