เฉินเฟิงเก็บป้ายคำสั่ง สีหน้ากลับมาเป็นปกติ:
"พักผ่อน เตรียมรอจนรุ่งสาง วันพรุ่งนี้ต้องขับไล่ศัตรูเชียงยงที่รุกราน และนำหลักฐานการคิดก่อกบฏของหวงฝูช่างมาเปิดเผยต่อหน้าทุกคนให้ครบถ้วน"
"พวกเรารับคำสั่ง!"
ทั้งสามคนตอบรับพร้อมเพรียง แล้วหันหลังเดินออกจากกระโจมตามลำดับ
คำสั่งทหารถูกส่งต่อไปในความมืดอย่างเงียบเชียบ
ค่ายทหารกองทัพกุยอี้ที่ดูหลวมๆ กลับกลายเป็นตาข่ายขนาดใหญ่ที่ค่อยๆ รัดแน่น รอเหยื่อเข้ามาติด
กลางคืนยิ่งลึก
ลมหนาวที่ชายแดนยิ่งพัดกระโชกแรง กระโจมปลิวไสว
ในกองบัญชาการใหญ่ของกองทัพซีเจิ้น หวงฝูช่างถอดเกราะหนักออก
นั่งอยู่หน้าโต๊ะ มือถือแหวนหยกขาววนไปมา
หลัวหวนยืนอยู่ข้างๆ รายงานเสียงแผ่ว:
"ท่านครับ ข้าพเจ้าสำรวจซ้ำแล้ว ในค่ายกุยอี้เงียบสนิท ทหารยามหาวเอียงอา บางคนพิงนอกกระโจมหลับไปแล้ว เห็นท่าทางเหนื่อยล้าจากการเดินทัพไกล ไม่มีท่าทีระวังตัวเลย"
หวงฝูช่างได้ฟังก็หัวเราะลั่น ดวงตาเต็มไปด้วยสังหาร:
"ฮ่าๆๆ สมแล้วที่คิดไว้ องค์ไท่จื่อผู้นี้เติบโตในราชสำนัก หัดรบไม่เป็น ถูกคำพูดอ่อนหวานกับของกระจุกกระจิกหลอกให้วางใจ คืนนี้ให้พวกเขานอนหลับให้เต็มที่ พอรุ่งเช้าก็เป็นวันตายของพวกเขา"
"ฝ่ายเชียงยงมีข่าวกลับมาหรือยัง?"
"ทูลท่าน ทูตเดินทางถึงค่ายศัตรูแล้ว หัวหน้าเชียงยงดีใจมาก สัญญาว่าพอฟ้าสางจะยกพลทั้งหมดบุกไปที่ตั้งทัพกุยอี้ ยังบอกว่าหลังจากสำเร็จ ยินดีแบ่งทุ่งหญ้าสามแห่งเป็นของกำนัล"