หลินเซียวแม้จะเข้าใจถึงความล้ำค่าของอาวุธยุทโธปกรณ์
แต่ก็ยังไม่เข้าใจภาพรวมใหญ่ จึงประสานมือสอบถามขึ้นว่า
“ฝ่าบาท กระบี่เหล็กกล้าจากเตาทดลองมีจำนวนน้อย ล้วนเป็นของชั้นเลิศ กลับไม่ใช้ในกองทัพแต่เอามาประมูล เสมือนสิ้นเปลืองทรัพยากรหลัก กระหม่อมโง่เขลา ไม่เข้าใจความหมายอันลึกซึ้งนี้”
เฉินเฟิงกวาดตามองผู้คนรอบข้าง
ข้ากระทำถึงเพียงนี้แล้ว
ต่อให้ฝ่ายเมืองหลวงรู้เข้า
ด้วยพลังของข้าในตอนนี้ ใครจะคิดลงมือกับข้า คงต้องให้ฮ่องเต้ชั่งใจอีกสามส่วน
ข้าตระเตรียมจะเป็นเจ้าพ่อดินแดนชายแดนนี้เอง
ครู่หนึ่ง
เฉินเฟิงใจเย็น ค่อยๆ คลี่คลายแผนการทั้งหมดออกมา
“เหล่าท่านแม่ทัพคิดมากไป ข้าจะไม่ปล่อยอาวุธหนักไหลออกไปอย่างไร้ขอบเขตแน่ กระบี่โค้งที่ประมูลในครั้งนี้ ล้วนเป็นตัวอย่างทดลองสร้างที่ไม่มีลายทหารประจำกอง ไม่มีหมายเลขอาวุธ ไม่ใช่อาวุธทหารที่ประจำการในกองทัพ”
“บนตัวกระบี่คงไว้เพียงลวดลายเหล็กกล้า ไม่ประทับตรากองทัพต้าเจิน เรียกตามนามว่าเป็นของสะสมฝีมือโรงงาน ไม่ถือเป็นอาวุธที่ราชสำนักห้ามขาย ตัดช่องทางที่ราชสำนักจะฟ้องร้องได้หมดสิ้น”
ทังเจินได้ยินแล้วคิ้วคลายลง เข้าใจถึงการคำนวณในรายละเอียดได้ในทันที หลบเลี่ยงข้อห้ามเรื่องอาวุธ แต่ยังคงคุณค่าของอาวุธเหล็กกล้าชั้นเลิศไว้ได้อย่างรัดกุมไม่มีรั่วซึม
เฉินเฟิงกล่าวต่อด้วยน้ำเสียงหนักแน่น
“อีกทั้งผู้ร่วมประมูล จะคัดกรองอย่างเข้มงวด จำกัดเฉพาะชนเผ่าตะวันตกที่สวามิภักดิ์ต่อกองทัพชายแดนของเรา ตระกูลใหญ่ในดินแดนตะวันตก พ่อค้ามั่งคั่งจากแผ่นดินใหญ่ที่ค้าขายถูกต้องเท่านั้น เศษเดนเชียงยง ชนเผ่าเร่ร่อนที่เป็นศัตรู ปิดประตูปฏิเสธทั้งหมด จะไม่เปิดโอกาสให้ศัตรูภายนอกได้กรรมวิธีเหล็กกล้าชั้นเลิศไปเด็ดขาด”
ฟางต้าโฉวสีหน้าผ่อนคลายลงบ้าง แต่ยังคงมีความกังวลหลงเหลือ
“แม้จะเป็นเช่นนั้น ก็ยังเป็นการปล่อยอาวุธเหล็กกล้าชั้นยอดไหลออกไป ได้ไม่คุ้มเสีย”