ราตรีที่ชายแดนหนาวเย็นเสียดแทงถึงกระดูก
ภายในโรงทหารด้านข้างของหูหยางกวน หวงฝูช่างไล่คนสนิททั้งหมดออกไป นั่งอยู่เพียงลำพังหน้าแสงเทียน
ปลายนิ้วลูบคลำรอยประทับขี้ผึ้งบนจดหมายลับขององค์ชายสามซ้ำแล้วซ้ำเล่า แววตาเยือกเย็นราวบ่อน้ำลึก
เขารู้ดีว่าองค์ไท่จื่อเฉินเฟิงทำสิ่งต่างๆสุขุมรอบคอบเพียงใด
แม้แต่วัตถุดิบของ “เพลิงฟ้า” เขาก็คงไม่ยอมให้รั่วไหลออกมาโดยง่าย
หากพลั้งพลาดเพียงเล็กน้อย ก็เท่ากับเปิดโปงตัวเองที่เข้าข้างองค์ชายสามมานาน ณ ดินแดนชายแดนอันห่างไกลนี้ คงไม่มีใครปกป้องเขาได้
ไม่เพียงแต่ชีวิตของตัวเองจะไม่รอด ยังจะทำลายแผนการทั้งหมดขององค์ชายสามอีกด้วย
ฟางต้าโฉวเป็นแม่ทัพเก่าแก่แห่งกองทัพชายแดน จงรักภักดีต่อฮ่องเต้เป็นที่สุด
เหล่าทหารใต้บังคับบัญชาล้วนเป็นคนสนิทที่ติดตามกันมาหลายปี การสอบถามโดยตรงก็เท่ากับทำให้ข้าศึกรู้ตัว
หวงฝูช่างครุ่นคิดอยู่นาน ในที่สุดก็วางแผนได้
เขาเรียกมือสังหารลับที่แฝงตัวอยู่ในกองทัพชายแดนมาหลายปี
ผู้นี้มีนามว่าเสิ่นชี ปกติแล้วเป็นเพียงทหารชั้นผู้น้อยที่รับหน้าที่งานทั่วไปในค่าย ไม่เป็นที่สังเกต ไม่เคยมีใครเอะใจ จึงเป็นตัวเลือกที่ดีที่สุดในการสืบข่าว
“เสิ่นชี เจ้าจงฟังให้ดี”
หวงฝูช่างลดเสียงลง น้ำเสียงเย็นชาและเคร่งขรึม:
“เจ้าจงไปสืบอย่างลับๆ ว่าเมื่อหลายวันก่อนจิงเฉาฝ่าออกมาจากเมืองอย่างเอาชีวิตเข้าแลก แล้วกลับมาขอเบิกสิ่งของทั้งหมดจากฟางต้าโฉว แต่ละอย่าง แต่ละชิ้น จำนวนเท่าใด มาจากที่ใด สุดท้ายถูกนำไปไว้ที่ใด ต้องสืบให้กระจ่างแจ้ง จะขาดตกบกพร่องแม้แต่นิดเดียวไม่ได้”
“จำไว้ ต้องเป็นความลับตลอด อย่าให้ผู้ใดรู้ อย่าให้ฟางต้าโฉวรู้สึกถึงความผิดปกติแม้แต่น้อย ให้ถือเสียว่าเป็นการตรวจตรางานประจำของทหารรับใช้ธรรมดาๆ เท่านั้น”