ลูกธนูสีดำนับไม่ถ้วนพุ่งออกมาจากป่าทั้งสองข้างอย่างกะทันหัน หนาแน่นปกคลุมทั่วทั้งเส้นทางภูเขา ตัดเส้นทางเดินหน้าและถอยหลังทั้งหมด
"อารักขาองค์ชาย!"
ทหารองครักษ์สี่นายพุ่งออกมาทันที ดาบเปล่งประกาย
แสงดาบวาบหวาม ปัดป้องลูกธนูระลอกแรกอย่างยากเข็ญ เสียงเหล็กกระทบกันดังก้องกังวานไม่ขาดระยะ
ลูกธนูยังไม่ทันหมด เมฆหมอกในป่าก็มีเงาดำหลายสิบคนพุ่งออกมา
ทั้งหมดสวมหน้ากาก แต่งกายด้วยชุดรัดกล้าม ท่วงท่าดุดัน วิชาที่ใช้ล้วนเป็นวิธีสังหาร ไร้ความปรานี
ต่างจากนักฆ่าธรรมดาในยุทธภพ กลุ่มคนนี้เคลื่อนไหวเป็นระบบ รุมโจมตีเป็นขบวน ระเบียบวินัยดุจทหารชั้นเลิศ
องครักษ์กัดฟันต้านทานการโจมตี พลางตะโกนเสียงเขียว:
"เป็นทหารพลีชีพ แต่ไม่มีเครื่องหมายอะไรเลย!"
นักฆ่าหลายสิบคนเงียบกริบ มีแต่บุกเข้าใส่สุดชีวิต
เป้าหมายชัดเจนมาก ทุกคนโอบล้อมตรงไปที่เฉินเฟิง!
ดาบทุกเล่มจี้คอ ทุกท่าเอาถึงตาย
องครักษ์นายหนึ่งผลักดันนักฆ่าที่อยู่ตรงหน้าออกไปอย่างสุดชีวิต ร้องตะโกนด้วยความเร่งรีบ:
"องค์ชาย ฝ่ายนั้นมีนักฆ่าอย่างน้อยห้าสิบคน จัดขบวนสังหารหมู่ สถานที่ตรงนี้เสียเปรียบ องค์ชายรีบเสด็จไปเถิด ข้าน้อยขัดขวางไว้เอง!"
เฉินเฟิงนั่งสง่าอยู่บนหลังม้า มองดูแผนสังหารที่ถาโถมเข้ามา ไม่มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย
เขามองสำรวจนักฆ่าที่สวมหน้ากากเหล่านี้ด้วยสายตาเย็นชา เอ่ยเสียงเรียบ:
"ไม่กล้าเปิดเผยตัว ไม่กล้าไว้ชีวิตพยาน ดักสังหารรัชทายาทกลางทาง มาอีกแล้วหรือ"
"ฝีมือแบบนี้ นอกเหนือจากเฉินอิงเจ้าพ่อขายขนมเปี๊ยะแล้ว จะเป็นใครได้อีกเล่า"
ระหว่างที่ครุ่นคิด
นักฆ่าหนึ่งนายทะลวงแนวป้องกันขององครักษ์เข้ามา ดาบยาวเปล่งประกายเย็นเฉียบ ฟันตรงไปที่ใบหน้าของเฉินเฟิง