ถ้อยคำเหล่านั้นร่วงหล่นลงมา ทีละประโยคล้วนสะท้อนความจริง ทีละคำล้วนเจาะทะลุวิกฤตภายใต้ภาพลวงตา
หลินเซียวค่อย ๆ พยักหน้า สีหน้าเคร่งขรึม เอ่ยรับคำ:
“ที่นายพลทังกล่าวมานั้นเป็นความจริง ข้าน้อยตรวจตรากองป้องกันโรงงานเมื่อเร็ว ๆ นี้ ก็พบเบาะแสเช่นกัน เหล็กในคลังเหลือเพียงสามส่วน เหล็กกล้าชั้นดีสำรองพอใช้ได้เพียงห้าวันสำหรับการผลิตเต็มกำลัง เสบียงและเงินเดือนทหารพอประคับประคองได้อีกหลายเดือน แต่เงินสำหรับหลอมอาวุธยุทโธปกรณ์โดยเฉพาะนั้น ใกล้หมดเกลี้ยงแล้ว”
ซวงเอ๋อร์ชะงักไปเล็กน้อย รีบเอ่ยต่อ:
“จะส่งข่าวด่วนไปยังเมืองหลวง ให้ท่านหญิงตัวต่อตัวช่วยหาทางส่งเสบียงเพิ่มได้หรือไม่?”
ทังเจินได้ยินดังนั้น ก็ยิ้มเจื่อน ๆ ส่ายหน้า:
“คุณหนูซวงคิดง่ายเกินไปแล้ว ศึกชายแดนตะวันตกเพิ่งยุติลง ศึกใหญ่ก่อนหน้านี้เผาผลาญรายได้ในช่วงที่ผ่านมา ตัวต่อตัวติดต่อองค์ไท่จื่อไว้แล้ว ถึงตอนนี้ก็ยังเงินทองขัดสน เงินเดือนทหารปกติยังพอหมุนเวียนอย่างยากลำบาก ไม่มีทางเหลือกำลังที่จะจัดสรรเงินก้อนโตและช่างฝีมือที่มีประสบการณ์กว่าร้อยคนมาให้พวกเราหลอมอาวุธชนิดใหม่ได้”
ฟางต้าโฉวฟังมาถึงตรงนี้ ในที่สุดก็ตระหนักถึงความร้ายแรงของสถานการณ์อย่างเต็มที่
สีหน้าพลันดำคล้ำลง น้ำเสียงดังขึ้นโดยไม่รู้ตัว เจือด้วยความกระวนกระวายและไม่ยอมจำนน:
“เช่นนั้นจะให้นั่งรอความตายหรอกหรือ! กว่าจะฝ่าฟันจุดบกพร่องของหน้าไม้เอาชนะได้ ฝึกหน้าไม้ยิงซ้ำที่ไร้เทียมทาน จนกระบวนรบฝึกฝนสำเร็จครบถ้วน เห็นทีจะใช้สิ่งวิเศษนี้กวาดล้างภัยชายแดนตะวันตกให้สิ้นซาก ข่มขวัญเหล่าดินแดนตะวันตกได้ แล้วตอนนี้กลับต้องมาจบชีวิตลงเพราะเงินทอง เสบียง และกำลังคนงั้นหรือ?”
“หากลดกำลังผลิตหรือหยุดงาน วัตถุดิบ กำลังคน และแรงใจอันมากมายที่ทุ่มเทไปก่อนหน้านี้ก็สูญเปล่าทั้งหมด! กว่าจะฝึกช่างฝีมือให้ชำนาญ กว่าจะปรับขั้นตอนการผลิตให้ลงตัว หากหยุดชะงัก ยากนักที่จะฟื้นคืน! นี่มันเหมือนการถอนฟืนจากใต้หม้อโดยแท้”